به گزارش "ورزش سه"، شاید بتوان از رامین رضاییان به عنوان متفاوت ترین فوتبالیست ایرانی یاد کرد؛ تفاوتی که ناشی از سخت‌کوشی و میل او برای اهدافی بلندتر از سایرین است. روحیاتی که انگار در او نهادینه شده و بخشی از انتقادهای رامین از شرایط فوتبال کشور را با همان سمت و سو نشان می‌دهد.

او که به عنوان «بهترین بازیکن سال در توپا» انتخاب شد (این جایزه به انتخاب داوران توپا بوده و هیچگونه وابستگی به فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ ندارد) و با حضور در استودیوی "ورزش سه"، جایزه توپ طلا را دریافت کرد، در بخشی از گفت‌وگوی خود تاکید کرد که راضی بودن به حداقل‌ها نقص بزرگ اهالی فوتبال کشورمان است. رامین که سناریوی حذف ایران از جام ملتها و جام جهانی مشابه می‌دانست، می‌گفت باید بهانه جوبی‌ها محدود و نگاه ذهنی بازتر شود.

صحبت های متفاوت رامین از پاسخ به این سوال شروع شد:
* یک جای صحبتت گفتی که چرا ما نباید جزو چهار تیم برتر جام جهانی باشیم. به نظر می‌آید که استعداد و لیاقتش را داریم ولی انگار هنوز به آن سطح نمی‌توانیم برسیم که دو افتخار بزرگ در جام ملتها و جام جهانی رقم بزنیم. هر دو هم با یک سناریو به پایان رسید. نسلی بودید که می‌توانست بعد از نزدیک به 50 سال در فینال جام ملتها حاضر شود ولی اینطور نشد. اتفاقات منجر به حذف از جام ملتها و جام جهانی آنقدر شبیه هم بود که کنار هم بگذاری میبینی یک فیلم با بازیگران مختلف در حال نمایش است.

او در ابتدا با عذرخواهی از مردم گفت: «به همین خاطر می‌گویم که ما این امید را به مردم دادیم و حالا که نشده، هیچکس جز معذرتخواهی نباید جور دیگری صحبت کند.»

توضیحات بعدی ستاره فوتبال ایران را در ادامه بخوانید:

* با بغض می‌گویم که باید آرزوی بزرگ داشته باشیم
درست می‌گویید. حرف دلم این است که ما در ایران جوری بزرگ شدیم که آرزوهای کوچک داریم و نمی‌دانم چرا اینطور است. چرا نباید آرزوی بزرگ داشته باشیم و به سه بازی نباختن در جام جهانی قانع باشیم؟ هرچند این عملکرد خوبی بود اما نه فقط در فوتبال، که در همه حوزه‌ها چرا نباید آرزوی بزرگتر داشته باشیم؟ چرا باید به لباس پوشیدن یکدیگر ایراد بگیریم؟ چرا نباید تفکرات و آرزوهای مردم را بزرگ نکنیم که برویم هر سه بازی را ببریم؟ مگر این توانمندی را نمی‌بینم؟ اتفاقا صددرصد می‌بینیم. نباید خیلی بهانه بگیریم. از رسانه‌ها و کسانی که در فوتبال هستید خواهش میکنم کمک کنید تا یکسری نواقص را با تمرین و تلاش بیشتر رفع کنیم. یکسری جوانها را در مکزیک می‌دیدم که آرزوهای بزرگ داشتند و درباره‌اش حرف می‌زدند. چرا ما جوری داریم بزرگ می‌شویم که آرزوهایمان کوچک شده؟ از مردم، پدر مادرها و جوانها می‌خواهم اگر هم مقایسه می‌کنید با افراد موفق دنیا مقایسه کنید. مگر ما چه چیزی کم داریم؟ واقعا الان بغض ته گلویم است که چرا ما ایرانی‌ها اینقدر خودمان را دست کم می‌گیریم. 

* من می‌دانم که می‌شود و می‌توانم
من وقتی در زمین بازی می‌کنم می‌دانم که می‌توانم. آن گل زدن برای من اصلا چیز عجیب غریبی نبود و شاید این را از خوشحالی من متوجه شده باشید. من ذهنم را اینطور بزرگ کردم که بیشتر از این بخواهم. الان هم اگر برای جام جهانی لیاقتش را داشته باشم دوست دارم ورژنی به مراتب بهتر از جام جهانی ارائه دهم. وقتی مسی را می‌بینم که در این سن می‌دود کیف می‌کنم. اگر توانستم تا سن بالا بازی می‌کنم و اگر نتوانستم با افتخار بیرون می‌آیم. دوست دارم نگاهمان را عوض کنیم و به کم قانع نباشیم. من خودم در حد بهترین نفر نمی‌بینم و شما لطف دارید این را به من می‌گویید. بابت اینکه مردم به من لطف دارند برایشان جان می‌دهم ولی بیایید آرزوهای بزرگ داشته باشیم. ما ایرانی‌ها در فرهنگ و مهربانی و ... بهترینِ دنیا هستیم.

* هیچ بهانه‌ای برای جام ملتها قبول نیست
برای جام ملتها باید بگوییم این تیم ایران با هر بازیکن و سرمربی باید قهرمان شود و هیچ بهانه‌ای را قبول نکنیم. این نگاه را بدهیم و آن اعتماد به نفس بیاید و مردم هم باور داشته باشند. یکبار گفتم ما بازیکنان حق مصاحبه اشتباه نداریم و نباید کاری کنیم که مردم را ناراحت کنیم چون توقعات مردم پایین است. خیلی امیدوارم که حال مردم ما خوب خواهد شد و امیدوارم در انتهای همه این صحبت‌ها به جایگاهی برسیم که ایران و ایرانی لیاقتش را دارد.