روزنامه اطلاعات نوشت: حماسه های بی بدیل بدرقه و تشییع هفته گذشته نیز مهر تأییدی بر این گزاره بود، اما آیا این خواست و میل قلبی و جمعی و مطالبه بحق، منافی هر تلاشی برای مهندسی و مدیریت تنش به نحوی است که هم ضامن استمرار تاب آوری نظامی، سیاسی و اجتماعی ما باشد و هم لگام زدن بر شیطان افسار گسیخته ای که از سر خشم به مرز جنون رسیده است؟

قدر مسلّم آنها هم که در مدیریت تنش ها حتی به بهانه بدنامی خود و خریدن هزار تهمت خیانت می خواهند قدمی بردارند خواستار تسلیم و یا نادیده گرفتن آنچه بر ما و امام شهید ما رفت نیستند، بی تردید آنها هم احساس پدرکشتگی دارند و سوگوارند از همین رو اینکه بخواهیم آنان را خائن و یا بیگانه و سازشکار بخوانیم آیا رواست؟

آیا اگر بگوییم دولت ساز خودش را کوک می کند و ملت و نیروهای دلاور نظامی ما نیات دیگری را در سر دارند که همسو با آرمانها نیست، جفا نکرده ایم آن هم در حق رییس جمهور و دولتی که در این شرایط سخت و دشوار جنگ و تحریم و محاصره و بحران و فشار از هر سو شب و روز ندارند و در حال خدمت است؟ آن هم وقتی که نمی تواند از دامنه و حجم مشکلاتش بگوید تا حدی که اگر حتی در جلسه ای خصوصی گلایه ای بکند حرفی بزند از سختی ها و کمبودها و آماری بدهد از خسارت ها و ناترازی ها و... آن را پالسی برای دشمن به حساب آورده و به بهانه تضعیف نیروهای مسلح نواخته می شود به بی مهری؟ تا آنجا که رییس جمهور پزشکیان با دلی پردرد ضمن گلایه درست و بحق از صداوسیما بگوید چرا نوعی نشان می دهید که انگار ما با نیروهای مسلح اختلاف داریم. ما به نیروهای مسلح کشور افتخار می کنیم. آرزوی من این است که در کنار آنها به شهادت برسم چرا که شهادت را یک فوز می دانم...

بنده خدا درست می گوید. آن برخی از این به اصطلاح کارشناسان نه اداره کشور در شرایط جنگ و تحریم را بلدند و نه تجربه کرده اند و نه حتی به قدر وسع می دانند و نه حتی قبول می کنند که اداره کشور چه دشواری هایی دارد. خود صداوسیما هم حاضر نیست از افزایش بودجه خویش بخاطر شرایط جنگی کمی کوتاه بیاید و یا حتی به دولت در تنظیم و تعدیل انواع مطالبات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و... که ضرورت قطعی، حتمی و بی تردید دوران جنگ است با ارائه و برپایی میزگردها و گفت وگوها و برنامه ها و کلیپ ها و حتی فیلم ها و سریال های مناسب که ضرورت اقناع سازی در مسیر اداره کشور در شرایط بحرانی است کمک کنند.

انقلابی واقعی و دوستدار واقعی نظام و کشور و مردم درست در همین پیچ ها و گردنه های سخت خود را نشان می دهد و نه در هیاهوی شعارها و ایجاد بحران و قطبی سازی های مضرّ و خیانت بار و حرکت خواسته یا ناخواسته در مسیر بازی دشمن که می خواهد سر به تن هیچیک از ما نباشد.

در یک کلام، ما در میانه چنین جنگ ناجوانمردانه ای با یک قدرت سلطه گر بی ملاحظه و جنایت کار که از بد حادثه قدرت اول اقتصادی، نظامی و رسانه ای دنیا هم هست، به همه ظرفیت های مادی و معنوی کشور نیازمندیم. به همه ظرفیت ایران و ایرانی و اگر همه در یک جبهه نباشیم و مقوّم یکدیگر، به فلاح و رستگاری نمی رسیم و یکی از مهمترین ضرورت ها حفظ انسجام ملی و یکپارچه دیدن میدان، جبهه و دیپلماسی است.