نتایج یک مطالعه جدید نشان می دهد افرادی که به طور منظم در فعالیت های فرهنگی مانند رفتن به سینما، تئاتر، کنسرت، اپرا، موزه یا گالری های هنری شرکت می کنند، ممکن است روند کندتری از پیری فیزیولوژیک را تجربه کنند.

به نقل از Medical Xpress، بر اساس تحلیلی که به صورت آنلاین در نشریه Journal of Epidemiology and Community Health منتشر شده است، سطوح بالاتر مشارکت فرهنگی با کاهش معنادار سن فیزیولوژیک ارتباط دارد.

پژوهشگران در این مطالعه توضیح می دهند که اگرچه پیری پدیده ای همگانی است، اما همه افراد آن را به یک شکل تجربه نمی کنند. از نگاه آنان، سن فیزیولوژیک که میزان عملکرد واقعی بدن را نشان می دهد، لزوماً با سن تقویمی افراد یکسان نیست.

پیش از این نیز مشارکت در فعالیت های فرهنگی به طور گسترده با بهبود سلامت عمومی، افزایش رفاه و ارتقای کیفیت زندگی سالمندان مرتبط دانسته شده بود، اما مطالعات اندکی به طور مستقیم رابطه میان این فعالیت ها و پیری فیزیولوژیک را بررسی کرده بودند.

پژوهشگران مؤسسه علوم توکیو در ژاپن معتقدند نخستین مطالعه طولی را در این زمینه انجام داده اند؛ پژوهشی که در آن تلاش شده است عوامل مخدوش کننده ای که در طول زمان تغییر نمی کنند، کنترل شوند.

در این تحقیق، داده های مربوط به 1899 بزرگسال شرکت کننده در مطالعه طولی پیری انگلستان (ELSA) مورد بررسی قرار گرفت. این مطالعه، یک پژوهش مستمر مبتنی بر جمعیت است که نمونه ای نماینده از افراد 50 سال و بالاتر ساکن انگلستان را پایش می کند.

اطلاعات شرکت کنندگان از حداقل دو مقطع زمانی شامل سال های 2004 2005.2006 2007 یا 2008 2009 جمع آوری شده بود.

برای ارزیابی سن فیزیولوژیک، پرستاران اطلاعات مربوط به 10 شاخص فیزیولوژیک را ثبت کردند که شامل فشار نبض، فشار خون دیاستولیک، حجم بازدمی با فشار (FEV)، غلظت هموگلوبین، فیبرینوژن، هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، کلسترول لیپوپروتیین با چگالی کم (LDL)، شاخص توده بدنی (BMI)، قدرت پنجه دست و سرعت راه رفتن بود. از مجموع این شاخص ها، یک نمره ترکیبی برای سن فیزیولوژیک هر فرد محاسبه شد.

شرکت کنندگان همچنین پرسشنامه ای را درباره میزان مشارکت فرهنگی خود تکمیل کردند. در این پرسشنامه از آنان درباره دفعات مراجعه به سینما، موزه یا گالری هنری و نیز تئاتر، کنسرت یا اپرا سؤال شد. پاسخ ها در مقیاسی از صفر (هرگز) تا پنج (دو بار در ماه یا بیشتر) ثبت شد و در نهایت برای هر فرد یک نمره کلی مشارکت فرهنگی در بازه صفر تا 15 محاسبه شد.

نتایج مطالعه نشان داد افرادی که سطح بالایی از مشارکت فرهنگی داشتند و هر چند ماه یک بار یا بیشتر در فعالیت های فرهنگی شرکت می کردند، به طور میانگین سن فیزیولوژیک 66.9 سال داشتند؛ در حالی که این عدد برای افرادی با مشارکت فرهنگی پایین تر 69.9 سال بود؛ اختلافی در حدود سه سال.

پژوهشگران همچنین دریافتند افرادی که مشارکت فرهنگی بیشتری داشتند، بیشتر احتمال داشت زن باشند، از وضعیت اجتماعی-اقتصادی بالاتری برخوردار باشند، شاغل باشند و از سلامت عمومی بهتری برخوردار باشند.

تحلیل آماری این پژوهش نشان داد که افزایش هر یک امتیاز در نمره مشارکت فرهنگی، حتی پس از تعدیل عواملی مانند درآمد خانوار، وضعیت اشتغال و بیماری های مزمن، با کاهش 0.085 سالی (حدود 31 روز) در سن فیزیولوژیک ارتباط معنادار دارد.

نویسندگان مطالعه معتقدند مشارکت در فعالیت های فرهنگی می تواند از راه های مختلف به کاهش سرعت پیری فیزیولوژیک کمک کند. آنان می گویند این فعالیت ها روابط اجتماعی را تقویت می کنند، رفتارهای سالم تر را ترویج می دهند و سلامت روان را بهبود می بخشند؛ عواملی که همگی می توانند بر روند سالمندی اثرگذار باشند.

با این حال، پژوهشگران تأکید می کنند که این مطالعه از نوع مشاهده ای است و بنابراین نمی توان از آن رابطه علت و معلولی قطعی میان مشارکت فرهنگی و کند شدن روند پیری نتیجه گرفت. به گفته آنان، احتمال علیت معکوس نیز وجود دارد؛ به این معنا که افرادی که از سلامت بهتری برخوردارند، اساساً توانایی بیشتری برای حضور در فعالیت های فرهنگی دارند.

با وجود این، نویسندگان معتقدند مشارکت فرهنگی یک عامل قابل اصلاح است و می تواند به عنوان یک مداخله مؤثر در حوزه سلامت مورد توجه قرار گیرد.

آن ها در این باره می نویسند: نکته قابل توجه این است که تأثیر آن می تواند با فعالیت بدنی مکرر قابل مقایسه باشد.

پژوهشگران همچنین تأکید می کنند که افزایش دسترسی جغرافیایی و مالی مردم به رویدادهای فرهنگی می تواند فرصت مشارکت را برای افراد بیشتری فراهم کند.

آن ها در پایان خاطرنشان می کنند که برای ارزیابی دقیق این موضوع که آیا ترویج مشارکت فرهنگی می تواند در بلندمدت به بهبود سلامت و سالمندی سالم منجر شود یا خیر، انجام مطالعات بیشتری ضروری است.

منبع: فرارو