رابرت مالی، رییس تیم مذاکره کننده آمریکا در دوره بایدن، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:

چند نکته درباره اینکه آمریکا و ایران چگونه به این نقطه رسیدند:

1. باید به خاطر داشت که این جنگ بر سر موضوعی در جریان است یعنی وضعیت تنگه هرمز که پیش از جنگ قبلی اساساً محل اختلاف نبود. به عبارت دیگر، جنگ امروز بدون جنگ قبلی رخ نمی داد؛ جنگی که اساساً نباید اتفاق می افتاد.

2. فروپاشی تفاهم نامه (MoU) نشان دهنده نگارش بسیار ضعیف و مبهم آن است. به ویژه بند پنجم درباره تنگه هرمز آن قدر کلی و مبهم تنظیم شده که می توان یک کامیون یا حتی یک ناو هواپیمابر را از میان آن عبور داد ؛ به این معنا که واشنگتن و تهران هر کدام با استناد به بخش های متفاوت همان بند، برداشت هایی کاملاً متضاد از آن ارائه می کنند.

3. این فروپاشی همچنین بازتاب ارزیابی های کاملاً متفاوت دو طرف درباره اهرم فشار و توان تحمل بازگشت به جنگ است. ایران معتقد است آمریکا زیر فشار افزایش شدید قیمت نفت و آشفتگی بازارها زودتر عقب نشینی خواهد کرد. در مقابل، آمریکا بر این باور است که ایران با کاهش منابع مالی و تخریب بیشتر زیرساخت هایش زودتر تسلیم می شود. دست کم یکی از دو طرف در حال اشتباه محاسباتی است؛ و احتمالاً هر دو.

4. در نهایت، این وضعیت بازتاب مشکلات ساختاری در هر دو کشور است. در تهران، نشانه هایی از شکاف دیده می شود؛ میان کسانی که می خواهند دستاوردهای میدان نبرد را از طریق دیپلماسی به نتیجه برسانند و کسانی که معتقدند آتش بس خیلی زود برقرار شد، پیش از آنکه آمریکا واقعاً هزینه اقتصادی جنگ را احساس کند، و در هر صورت نیز نمی توان به تعهدات آمریکا اعتماد کرد. در واشنگتن نیز نشانه های مداومی از دوگانگی در خود ترامپ دیده می شود؛ گاهی نگران هزینه های اقتصادی جنگ است و گاهی به سادگی آن ها را نادیده می گیرد.

محتمل ترین راه خروج از بحران این است که میانجی ها بر سر نوعی توافق عملی (modus vivendi) درباره تنگه هرمز توافقی ایجاد کنند؛ به این صورت که ایران حملات به کشتی های تجاری را متوقف کند و آمریکا نیز تلاش های خود برای توسعه مسیرهای جایگزین حمل ونقل به منظور کاهش وابستگی به تنگه را محدود سازد.

اما اگر همه این عوامل را کنار هم بگذاریم، چشم انداز نگران کننده است: در هر دو طرف، گروه هایی وجود دارند که معتقدند می توانند هزینه های تشدید تنش را تحمل کنند و مهم تر از آن، باید این توان را به طرف مقابل ثابت کنند؛ ایران ممکن است وسوسه شود دامنه درگیری را با حمله به اهداف منطقه ای بیشتر و حیاتی تر گسترش دهد و ترامپ نیز ممکن است به تشدید بیشتر کارزاری روی آورد که از همین حالا نیز از منظر حقوقی فاقد مشروعیت توصیف می شود.