شاید از زمان بازی جنجالی جام جهانی 1986 بود که نبرد انگلستان و آرژانتین جنبه کلاسیک و حیثیتی پیدا کرد؛ همان داستان دست خدا ی مارادونا، جزایر فالکلند و سایر قضایا. دو تیم بعدتر در جام جهانی 1998 هم رودرروی یکدیگر قرار گرفتند که حاصلش یک فوتبال بسیار زیبا و جنجالی بود؛ تساوی دو بر دو در 120 دقیقه، پیروزی آرژانتین در ضربات پنالتی و اخراج تاریخی بکام به خاطر فرصت طلبی سیمونه. حالا همین دو نفر، از روی سکوها قرار است شاهد تقابل دوباره آرژانتین و انگلستان باشند، این بار در مرحله نیمه نهایی جام جهانی 2026. این مسابقه پتانسیل آن را دارد که لقب پرتماشاگرترین بازی جام تا اینجا را از آن خود کند. بازی از ساعت 22:30 به وقت تهران آغاز خواهد شد. برویم ببینیم شرایط دو تیم چطور است.

آرژانتین؛ رویای فینال دوباره

راستش این است که رسیدن به نیمه نهایی برای تیمی که هرگز کیفیت چهار سال قبل را نشان نداد، بسیار دشوار بود. آرژانتین حضورش در جمع چهار تیم پایانی را بیش از هر چیز دیگری مدیون دو فاکتور است؛ قرعه و مسیر نسبتا آسان و درخشش لیونل مسی. شاگردان اسکالونی مرحله گروهی را با صدرنشینی در گروه دهم پشت سر گذاشتند؛ جایی که ابتدا الجزایر را شکست دادند، سپس از سد اتریش گذشتند و در آخرین مسابقه نیز با پیروزی برابر اردن، با 9 امتیاز راهی مرحله حذفی شدند. آلبی سلسته در اولین بازی مرحله حذفی که به شکل غیرمنتظره ای سخت شد، کیپ ورد را 3 بر 2 شکست داد، سپس در یک دیدار دشوار دیگر مصر را با همین نتیجه از پیش رو برداشت و در مرحله یک چهارم نهایی هم با برتری 3 بر یک مقابل سوییس 10 نفره آن هم در وقت های اضافه، جواز حضور در نیمه نهایی را به دست آورد.

همین شرح حال به خوبی نشان می دهد آرژانتین چه مرارت هایی را برای رسیدن به این مرحله پشت سر گذاشته است. به طور کلی اما، بزرگ ترین نقطه قوت این تیم همچنان کیفیت بالای بازیکنان هجومی و شخصیت برنده آنها در مسابقات مهم است. لیونل مسی، حتی اگر دیگر در اوج سال های جوانی نباشد، همچنان با پاس های کلیدی و تصمیم های هوشمندانه می تواند سرنوشت بازی را تغییر دهد. در کنار او، لائوتارو مارتینس و خولیان آلوارس هم حضور دارند که هر دو در مسابقه قبلی گل زدند، خط میانی هم با حضور انزو فرناندس، الکسیس مک آلیستر و رودریگو دی پل تعادل نسبی میان دفاع و حمله ایجاد کرده، هرچند اوضاع به خوبی چهار سال پیش نیست. به طور مشخص آرژانتین در این جام در بخش دفاع از کناره ها و مقابله با ضدحمله های سریع آسیب پذیر نشان داده و دیگر گل زدن به امیلیانو مارتینز یک آرزو نیست.

انگلیس؛ به دنبال افتخار

انگلیس هم با عملکردی حساب شده به نیمه نهایی رسیده است. شاگردان توماس توخل رقابت ها را با پیروزی 4 بر 2 مقابل کرواسی آغاز کردند، سپس در دیداری فیزیکی برابر غنای تدافعی به تساوی بدون گل رضایت دادند و در آخرین بازی مرحله گروهی با برتری 2 بر صفر مقابل پاناما، با 7 امتیاز به عنوان صدرنشین گروه آخر راهی مرحله حذفی شدند. سه شیرها در یک شانزدهم نهایی و در مسابقه ای که خیلی برای شان سخت شد جمهوری دموکراتیک کنگو را 2 بر یک شکست دادند، بعد در یک هشتم و در یکی از سخت ترین بازی های جام با نتیجه 3 بر 2 از سد مکزیک گذشتند و سپس در یک چهارم نهایی با برتری 2 بر یک مقابل نروژ، جواز حضور در جمع چهار تیم برتر را به دست آوردند.

چنان که می بینید آنها در مراحل حذفی برد مقتدرانه ای نداشتند، اما روشن است که تیم خطرناکی هستند. بزرگ ترین نقطه قوت انگلیس، تعادل میان خطوط مختلف و انعطاف تاکتیکی این تیم است. تیم توخل شاید مانند برخی رقبایش فوتبال چشم نواز و پرریسکی ارائه نکند، اما در مدیریت جریان مسابقه، استفاده از ضربات ایستگاهی و انتقال سریع از دفاع به حمله موفق عمل کرده است. جود بلینگام همچنان مهم ترین مهره خط میانی محسوب می شود و در کنار او دکلان رایس، ریتم بازی را کنترل می کند. در خط حمله نیز هری کین با تجربه بالای خود رهبر خط آتش سه شیرهاست و بازیکنانی مانند بوکایو ساکا، فیل فودن و مارکوس رشفورد هر لحظه می توانند با یک حرکت انفرادی یا ضدحمله، نتیجه بازی را تغییر دهند.

جمع بندی

روشن است که روی کاغذ انگلستان شانس بیشتری دارد. آنها متوازن تر هستند و عملکرد تاکتیکی تری هم داشته اند. با این حال اگر قرار بود همه برنده ها از قبل معلوم باشند، دیگر فوتبال جذابیت دیوانه وارش را نداشت. شاید این ایده موافقان زیادی نداشته باشد، اما ممکن است عطش و اشتیاق بالای آرژانتینی ها و شوری که برای تکرار قهرمانی دارند، باز هم برای شان کار کند، شبیه اتفاقی که به ویژه در جریان آن کام بک تاریخی برابر مصر رخ داد. بنابراین هیچ احتمالی را نمی توان نادیده گرفت.