پرونده تیم ملی در جام جهانی 2026 به طور کامل بسته شده و ماجرا پایان یافته است. همه چیز روشن به نظر می رسد؛ بخشی از دولت، تلویزیون، فدراسیون و در یک کلام اغلب مسوولان، این تیم را با وجود حذف از مرحله گروهی کامیاب می دانند و ظاهرا نظر دیگران هم برای شان چندان مهم نیست. مهدی تاج هم که اصلا با تقدیر و تشکر از عملکرد استثنایی امیر قلعه نویی، اعلام کرد او همین زمستان در جام ملت های آسیا هم سرمربی تیم ملی خواهد بود. پس ما قاعدتا دیگر نباید کاری به هم داشته باشیم و بهتر است به زندگی در دو دنیای کاملا متفاوت ادامه بدهیم.

با این حال، آنچه گاهی آدمی را به شدت خشمگین می کند و باعث می شود دوباره بحث تیم ملی داغ شود، دفاعیات چشم بسته و لج درآر اعضای کادرفنی است. به هر مکافاتی می شود قبول کرد که یک بازنده، خودش را برنده جا بزند و احساس پیروزمندی کند، اما حقیقتا غیرقابل تحمل است که با همان ژست، کری بخواند و شعور افکار عمومی را نادیده بگیرد.

در تازه ترین مصداق، هومن افاضلی به تازگی در یک برنامه اینترنتی شرکت کرده و در دفاع از عملکرد تیم ملی حرف هایی زده که خشم و عصبانیت بخش بزرگی از مخاطبان را به دنبال آورده است. دستیار امیر قلعه نویی با تاکید بر این که دلیلی برای عذرخواهی از مردم نمی بیند، گفته تیم ملی در آمریکا موفق بوده، چون اولین تیم اعزامی ایران به جام های جهانی محسوب می شود که در هیچ یک از مسابقات شکست نخورده. چنین استدلالی از صد جهت غلط است. بزرگ ترین مغالطه صورت گرفته در این زمینه، نادیده گرفتن افزایش تعداد تیم های جام جهانی است. بدیهی است که وقتی تعداد تیم ها 50 درصد افزایش پیدا می کند، به همان اندازه کیفیت و مشقت کار کاهش می یابد. آیا قرار بود ایران در جام جهانی به نیوزیلند ببازد؟ یا مقابل مصری شکست بخورد که تا قبل از این در کل تاریخش یک برد هم در جام های جهانی نداشت؟ حتی بلژیک هم مطلوب ترین انتخاب از گلدان اول بود و در نیم ساعت آخر بازی ده نفره هم شد. خب نباختن به اینها یعنی فتح الفتوح؟ پس تکلیف نبردن هیچ یک از مسابقات چه می شود؟

دستیار قلعه نویی در ادامه مدعی شده این، نزدیک ترین تجربه ایران به صعود از مرحله گروهی بود، درحالی که سال 2018 اگر شلیک مهدی طارمی در آخرین لحظات بازی با پرتغال تنها چند سانتی متر آن طرف تر را نشانه می گرفت، تیم ایران به مرحله حذفی جام جهانی 32 تیمی می رسید که از نظر ارزش اصلا قابل مقایسه با صعود از جام جهانی 48 تیمی نیست.

افاضلی بعدتر برای اثبات دشوار بودن گروه ایران، به نمایش مصر مقابل آرژانتین اشاره می کند و این که فقط داوری و اراده فیفا برای نگه داشتن مسی در جام مانع از حذف آلبی سلسته شده! راستش این حرف ها آنقدر عجیب است که آدم از یک هوادار ساده فوتبال هم نمی تواند قبول کند، چه برسد به کسانی که پست فنی دارند و معتقدند در سطح اساتید دانشگاه حرف می زنند!

به عنوان جمع بندی، هر چه اعضای کادرفنی تیم ملی و منسوبان به آنها بیشتر تلاش می کنند عملکردشان در جام جهانی را توجیه کنند، وضع خراب تر می شود و مردم احساس می کنند به آنها توهین شده است. شما که در نهایت سر جای خودتان مانده اید و انتقادات گسترده میلیون ها نفر هم که به جایی نمی رسد؛ دست کم زبان به دهان بگیرید و نمک واژه های بی ربط را بر زخم ها نپاشید. باشد، قبول؛ اصلا شما قهرمان جام جهانی شدید و همه دنیا را مسحور کردید.