اخیرا قسمت اول سریال کوری در شبکه نمایش خانگی منتشر شده است. اثری در ژانر جنایی که از پرونده های واقعی الهام گرفته شده است.

به گزارش فرارو، این سریال در همین قسمت اول نشان می دهد که در امتداد مسیری حرکت می کند که برای تهیه کننده آن، کاظم دانشی به امضایی آشنا تبدیل شده است. اقتباس از پرونده های جنایی واقعی و تبدیل آن ها به درامی که میان بازسازی مستندگونه و تعلیق داستانی حرکت می کند.

این انتخاب، در عین حال که به سریال هویتی مشخص می بخشد چالشی جدی نیز به همراه دارد. مخاطبی که پیش تر اخبار این پرونده را دنبال کرده از سرانجام کلی ماجرا آگاه است و بنابراین بار اصلی سریال دیگر بر غافلگیری روایی استوار نیست بلکه بر کیفیت روایت، شخصیت پردازی و نحوه بازآفرینی یک تراژدی واقعی تکیه دارد.

داستان کوری از تلخ ترین حوادث سال های اخیر کشور الهام گرفته است. در این پرونده ها مصرف مشروبات الکلی آلوده در مراسمات به جان باختن و مسمومیت شمار زیادی از افراد انجامید و در زمان وقوع، به جنجالی ترین پرونده های جنایی کشور تبدیل شدند.

سریال کوری در قسمت نخست، بدون شتاب زدگی، موفق می شود فضای ملتهب و اضطراب آلود آن روزها را بازسازی کند. تمرکز کارگردان بیش از آنکه بر بازآفرینی صرف حادثه باشد، بر خلق اتمسفری است که مخاطب را به تدریج در دل بحران قرار می دهد؛ رویکردی که به قسمت افتتاحیه هویتی مستقل می بخشد.

یکی از مهم ترین تصمیم های روایی سریال، آغاز همزمان چند خط داستانی است. در قسمت اول، این روایت ها هنوز ارتباط مستقیمی با یکدیگر پیدا نمی کنند و هرکدام شخصیت ها و موقعیت های خود را معرفی می کنند. چنین ساختاری اگرچه ممکن است در نگاه نخست پراکنده به نظر برسد، اما در آثار جنایی چندلایه، روشی شناخته شده برای ایجاد دامنه ای گسترده تر از شخصیت ها و انگیزه هاست.

پرسش اصلی این نیست که آیا این خطوط در ادامه به هم خواهند رسید، بلکه این است که سجاد پهلوان زاده، نویسنده و کارگردان چگونه این اتصال را شکل می دهند و آیا این پیوند قانع کننده رخ خواهد داد یا خیر؟

در بخش بازیگری، کوری بیش از هر چیز بر تجربه و هماهنگی گروه بازیگرانش تکیه دارد. اجراها در سطحی قرار دارند که از چنین ترکیبی انتظار می رود و هیچ یک از بازیگران از فضای کلی اثر خارج نمی شوند. با این حال، امیر نوروزی حضوری متفاوت تر از دیگران دارد. بازی او، چه در کنترل احساسات و چه در انتقال تنش های درونی شخصیت، باعث می شود دوربین در بسیاری از صحنه ها ناخودآگاه به سمت او متمایل شود. اگر این روند در قسمت های بعدی نیز ادامه پیدا کند، می توان انتظار داشت یکی از نقاط اتکای اصلی سریال، بازی او باشد.

از منظر اجرایی، تدوین و روایت هماهنگ با یکدیگر حرکت می کنند. قسمت نخست از افت ریتم یا وقفه های ناگهانی در پیشبرد داستان رنج نمی برد و اطلاعات لازم را به اندازه ای کنترل شده در اختیار مخاطب قرار می دهد که حس کنجکاوی حفظ شود. این انسجام روایی باعث می شود قسمت افتتاحیه، علی رغم تعدد شخصیت ها و خطوط داستانی، تمرکز خود را از دست ندهد.

در نهایت، کوری هنوز در مرحله معرفی جهان خود قرار دارد و برای قضاوت نهایی زود است. با این حال، قسمت اول نشان می دهد که سریال از نظر فضاسازی، ریتم و طراحی روایت، شروعی امیدوارکننده داشته است. اکنون موفقیت یا شکست آن بیش از هر چیز به این بستگی دارد که در قسمت های آینده چگونه میان واقعیت تاریخی پرونده و نیازهای یک درام پرتعلیق تعادل برقرار کند. این تعادل می تواند کوری را از یک بازسازی صرف به اثری ماندگار در ژانر جنایی تبدیل کند.

منبع: فرارو