بدون هیچ تردیدی، امروز آمار کسانی که مسابقات جام جهانی را از تلویزیون ایران می بینند، به شدت کاهش پیدا کرده. برای تایید این گزاره، نیاز چندانی به پژوهش و پیمایش مفصل و آنچنانی نیست؛ تنها کافی است به عنوان یک شهروند، از اطرافیان تان بپرسید تا پی ببرید چه حجم قابل توجهی از آنها، بازی های جام جهانی را از شبکه های فارسی زبان ماهواره ای یا پلتفرم های اینترنتی تماشا می کنند. این یک شکست بزرگ برای تلویزیون است که دلایل روشنی هم دارد. در همه این سال ها مدام هشدار داده شد روند تلویزیون به سمت بی اعتنایی به سلایق مخاطبان است و چنین رویه ای منجر به یک فاجعه خواهد شد.

در همین حوزه پخش فوتبال، سال ها نوشتیم و گفتیم سانسورهای بی جهت و سلیقه ای یا گنجاندن جملات سفارشی در سخنان مجریان و گزارشگران، حال مردم را بد می کند و باعث می شود آنها به سمت اولین رقیب تلویزیون غش کنند. حالا عصر رقابت فرا رسیده و شرایط امروز دیگر با بیست سال پیش قابل مقایسه نیست. این همه کانال ماهواره ای و سایت اینترنتی در دسترس مردم است و بسیاری از آنها شاید در کل جام، یک دقیقه هم پای شبکه سه یا ورزش ننشسته باشند.

حالا تصور کنید در چنین شرایطی، هنوز تلویزیون دست از لجاجت با مخاطبان برنمی دارد. غیر از عملکرد بسیار بحث برانگیز محمدحسین میثاقی و به ویژه سوگیری های ملتهب او در مورد نتایج و حواشی تیم ملی ایران، بعضا حتی عملکرد گزارشگران مسابقات خارجی هم کاملا اسفبار است. آخرین نمونه از این دست هم به گزارش ضعیف، اعصاب خردکن و مصنوعی عباس قانع روی بازی اسپانیا و بلژیک مربوط می شود. قانع سال هاست که سعی می کند با کپی برداری از گزارشگران عربی، وقایع بازی را با فریادهای بلند و کشدار برای مخاطبان روایت کند. با این حال او در این زمینه به شدت شکست خورده و بخش قابل توجهی از افکار عمومی هم نسبت به این موضوع معترض بوده است، هرچند این اعتراض ها هرگز به جایی نرسیده.

قانع از دقیقه یکم بازی اسپانیا و بلژیک در حال به زبان آوردن جملات عجیب و غریب بود؛ از اغراق در حساسیت و جذابیت مسابقه تا شکرگزاری و یا رزاق گفتن بابت این که داور بازی هفت دقیقه وقت تلف شده اعلام کرده و هفت دقیقه بیشتر می شود این مسابقه را تماشا کرد! همه اینها در حالی است که حقیقتا بازی مزبور چنگی به دل نمی زد و در دسته ملال آورترین مسابقات جام قرار می گرفت. مرز باریکی وجود دارد بین تزریق هیجان مضاعف به بازی و اغراق و رفتن روی اعصاب مردم. محصولی که یکی مثل قانع ارائه می دهد، عمیقا فیک، ساختگی، جعلی، بدون روح، غیرقابل باور و مخل اعصاب و روان است.

شاید اگر گزارشگرانی مثل عباس قانع در پلتفرم ها مشغول به کار بودند، چنین نقدهایی نوشته نمی شد، اما تلویزیون با بودجه عمومی اداره می شود. کمترین حق مردم است که بدانند پول شان کجا و به چه کیفیتی هزینه می شود. آیا واقعا کسی از آنها پرسیده چقدر از خرج شدن این پول بابت اجراهای میثاقی، نوع پخش مسابقات آن هم با تاخیر مفصل و گزارش های اعصاب خردکن رضایت دارند؟ بالاتر از همه اینها، مشکل آن است که مدیران تلویزیون به کلی حساسیت شان را نسبت به افت مخاطب از دست داده اند و با چنین رویکردی، طبیعتا برای شان مهم نیست چه چیزی با چه کیفیتی روی آنتن می رود.