حوالی اسکله صیادی شهر بندر کوهستک یک دست بی جان و جدا مانده از پیکر پیدا کرده اند، دستی که نه برای امید و مرتضی است که هفدهم تیر ماه جان خود را در حمله امریکا از دست دادند نه عبدالغنی که زخمی شد. احتمال می دهند این دست، دست یکی از همان غریبه هایی باشد که قبل از حمله موشکی به اسکله با تور و قلاب به سمت آن ها آمده بود و حالا خودش مفقود شده و دستش به ساحل رسیده است.

به گزارش اعتماد، امید عربی، مرتضی هرمزی و عبدالغنی زارعی پسران جوانی بودند که حدود ساعت 4 صبح روز چهارشنبه مثل روزهای قبل، به سمت اسکله صیادی شهر رفتند تا برای انداختن تورشان در آب آماده شوند. یکی کف قایق را نگاه می کرد، دیگری در حال تست موتور قایق بود و آن یکی داشت تور را در دستانش جابه جا می کرد که جنگنده ها آمدند و اسکله را موشک باران کردند. موج انفجار هر سه را پرتاب کرد، یکی داخل آب افتاد و آن دیگری ها به اطراف پرتاب شدند.

همان زمان اهالی این شهر کوچک ساحلی در خانه یا مسجد در حال نماز بودند یا هنوز از خواب بیدار نشده بودند اما صدای انفجار همه را هراسان کرد. شیشه و پنجره های خانه ها شکست، دیوارهای قدیمی خانه هایشان ترک برداشت، مجسمه و گلدان ها از طاقچه ها افتاد و شکست. مردم هر کدام از جایی که حضور داشتند، نگاه کردند تا بلکه محل انفجار را پیدا کنند. انفجارهای پی درپی حدود 4 یا 5 دقیقه زمان برد و همزمان آتش همه جای شهر را روشن کرد.

جنگنده های امریکایی که رفتند تازه مردم جرات کردند از خانه هایشان به سمت اسکله صیادی بروند. آن هایی که خانه هایشان نزدیک اسکله بود به سمت آن می دویدند و آن هایی که دورتر بودند با ماشین و موتور به محلی رفتند که قایق ها و لنج های صیادی شان پارک بود. آن طور که رییس شورای شهر بندر کوهستک به اعتماد می گوید در آن لحظات شاید بدون اغراق ارتفاع آتش انفجارها به صد متر هم می رسید.

در دقایق اول هجوم شعله ها به قدری بود که کسی جرات نمی کرد جلوتر برود. ماموران آتش نشانی هم که آمدند، نفوذ و غلبه بر آن آتش جهنمی برایشان سخت بود. مردم بیرون ریختند، مادرانی که بچه های شان به دریا رفته بودند گریه می کردند و همه دنبال بچه های شان می گشتند. اول هیچ ماشینی نمی توانست به محدوده نزدیک شود و هر لحظه احتمال داشت که موشک بعدی به اسکله اصابت کند برای همین مجبور بودند احتیاط کنند.

مردم کوهستک محرومند و تنها شغل مردها و بچه های شان صیادی و جاشویی است و جاشویی یعنی کارگری روی کشتی. بچه های کوهستک اغلب به جای پدر ناتوان و بیمار یا معتاد خود روی آب کار می کنند و کمک خرج خانواده اند. اگر بتوانند بعد از چند سال خود را جمع و جور کنند شاید بتوانند یک قایق دست دوم بخرند تا از دل دریا ماهی صید کنند.

به گفته وحید ترکمانی، در این شهر ساحلی فاصله اسکله صیادی با خانه های مردم تقریبا حدود 10 تا 15 متر است برای همین، نگرانی برای آن ها در آن شرایط معنای دیگری داشت. مردم منطقه به جز صیادی کار دیگری ندارند. در بسیاری از روزهای جنگ و بعد از آن هم برخی مجبور بودند همچنان به دریا بروند. البته برای این کار به سمت آب های آزاد نمی رفتند؛ نهایتا تا 4 مایلی اسکله تور می انداختند تا ماهی بگیرند. این مدت البته ما در کوهستک مدام سر و صدا می شنیدیم مثلا در طول جنگ پاسگاه ساحلی شهر را با دو، سه موشک زدند و با خاک یکسان کردند. کاملا پودر شد و هیچ اثری از آن نماند اما این بار انفجارها خیلی نزدیک تر بود.

مردم اینجا به معنای واقعی فقیر هستند. پدرها معمولا شغلی که ندارند و بیمارند بنابراین بچه ها از سن پایین نان آور خانواده هستند. خانه درست می کنند، وسایل می خرند و خرج می دهند. بیشتر خانه های این مردم بافت قدیمی دارد بنابراین هر بار انفجار باعث ترک برداشتن دیوار خانه هایشان می شود.

شهروندی داریم که پیش از این سقف خانه اش بر اثر انفجار فرو ریخته است اما حمله آخر شدت بسیار بیشتری نسبت به قبل داشت و مثل آن را در کل عمرمان ندیده بودیم. شدت و موج انفجار طوری بوده که ترکش های آن تا فاصله چهار، پنج کیلومتری از محل هم افتاده بود و دیده می شد. خیلی وحشتناک بود؛ بیش از 12 تا 13 انفجار بزرگ رخ داد و ما نگران بچه های نوجوان و جوانمان شدیم که معمولا صبح ها بعد از نماز صبح به دریا می روند. مرتضی هرمزی، امید عربی و عبدالغنی زارعی هم همین طور بودند و داشتند برای شروع کار ماهیگیری سوار قایق می شدند که قایق شان مورد اصابت موشک قرار گرفت. دو نفر از آن ها شهید شدند و یک نفر دیگر یعنی عبدالغنی با جراحت های بسیار زیاد تحت درمان و در انتطار پیوند عضو است.

هرمزی که شناسنامه اش همین حالا که با شما حرف می زنم دست من است، متولد 1384 بود، امید عربی هم حدود 20 سال داشت و عبدالغنی شاید تازه 18ساله شده باشد که البته حالا وضع خوبی هم ندارد. از ناحیه چشم آسیب داشت و قرنیه اش پاره شده بود. دستش به عمل جراحی نیاز دارد و حالا در حال رایزنی برای پذیرش او در شیراز هستیم. اگر نتواند پذیرش بگیرد مجبورند دستش را قطع کنند. تمام بدنش هنوز ترکش دارد.

دایی عبدالغنی زمانی که صدای انفجار را شنید با تلفن او تماس گرفت اما تماس هایش بی پاسخ ماند بنابراین به سمت اسکله حرکت کرد. هنوز کسی نمی توانست جلوتر برود اما به هر حال با ترس جلو رفت تا شاید نشانی از خواهرزاده اش پیدا کند. او می گوید: بچه ها عبدالغنی را از روی آب گرفته بودند و به سمت ساحل آوردند. بعد او را به بیمارستان انتقال دادیم. مجروحیتش زیاد است؛ قسمت چپ بدن کاملا جراحت دارد، دست و پا و البته چشم چپش هم از بین رفته است. اتاق عمل رفته است منتها فعلا در حدی که بتوانند جلوی خونریزی را بگیرند.

عبدالغنی وضع جسمی خوبی ندارد و تمام مردم شهر هنوز در بهت و حیرت اند. بعد از حمله لب اسکله قیامتی بر پا بود، عده ای عزادار جوانشان بودند و عده ای به دنبال قایق شان تا آن را از مهلکه دور کنند. عده ای هم به دنبال بقایای لنج و قایق های شان بودند که متلاشی شده بود. تراب صیادی یکی از همان ها است. او هر روز صبح زود به سمت اسکله می رفت تا سوار قایق شود و به دنبال روزی خانواده اش به دریا برود. آن روز هم، قرار بر همین بود منت ها به قول خودش بدشانسی و در واقع خوش شانسی آورد که آن روز نتوانست زودتر برود.

خانه اش حدود یک کیلومتر با اسکله فاصله دارد و وقتی با صدای انفجار مثل برق از جا پرید، هیچ کاری از او بر نمی آمد بنابراین دو ساعتی صبر کرد و هوا روشن شد با اضطراب به سمت اسکله رفت. بعد فهمید دیگر از آن قایق هیچ نمانده. او حالا می گوید: اگر امریکا 10 دقیقه دیرتر زده بود من و خیلی های دیگر که حالا قایق های مان سوخته است، خودمان هم سوخته بودیم.

45 سال دارد و از نوجوانی به عنوان جاشو در دریا مشغول به کار بوده تا چهارده سال پیش که یک قایق خریده. قایق تمام زندگی اش بود و آن طور که با بی حوصلگی می گوید؛ تمام امیدش بود. بالاخره صاحب قایق شدم اما سرگذشتم این طور شد. زندگی ما همین بود که از بین رفت و آواره شدیم. به گفته او نزدیک به 20 قایق را زده اند که کاملا از بین رفته؛ حالا با دست های خالی بیکار است. بدون قایق هم که نمی توانیم دریا برویم. مسوولان قول هایی داده اند اما فعلا که قایق نداریم و احتمالا سوخت ما را هم قطع می کنند.

رییس شورای شهر بندر کوهستک می گوید که در این حمله یکی از تکاوران نیروی دریایی ارتش با نام امید شهابی هم به شهادت رسیده است؛ پسر جوانی که اهل استان فارس بود و او هم سر شیفت خود ایستاده بود. البته می دانیم این دستی که پیدا شده، برای او هم نیست چون پیکرش را که دیدیم دستش قطع نشده بود. امید شهابی آن ساعت برای سرکشی به کنار اسکله آمده بود که حمله آغاز شد. ضربه خورده بود و خودم پیکرش را از زمین بلند کردم. با یکی از دوستان او در شیراز صحبت می کردم، می گفت این شهید هم از شیراز و از منطقه و خانواده محرومی بوده است. خانواده اش ساعت 10 صبح چهارشنبه خبردار شدند که فرزندشان شهید شده است.

ترکمان تعداد افرادی که حالا به واسطه اصابت ترکش در بیمارستان بستری هستند را بین 8 تا 10 نفر عنوان کرده و اضافه می کند: روز پنجشنبه یک دست همین اطراف پیدا کردم و چون حدود 7 یا 8 نفر هم مفقودی داریم قطعا این دست، دست یکی از همان مفقودان است. اینجا محل ماهیگیری هم بود و صیادها و ماهیگیران با موتور و ماشین خود از نقاط دیگر به این منطقه می آمدند، روی سنگ و موج شکن می نشستند و با قلاب هایشان ماهیگیری می کردند. حالا داخل اسکله صیادی تعدادی موتور و ماشین پارک شده که معلوم نیست صاحبان شان چه کسانی هستند.

شهر بندر کوهستک بعد از این اتفاق غم آلود است و مردم هر لحظه استرس دارند که نکند دوباره به اسکله حمله کنند چون در مدتی که این اطراف مورد اصابت قرار می گرفت از خانه های مردم دور بود اما این بار انفجارها به خانه ها نزدیک بود.

ذاکری دوست، یکی از افراد محلی کوهستک که خانه شان نزدیک اسکله صیادی است حالا از لحظاتی با اعتماد می گوید که با صدای انفجار تمام خانه شان روشن شد. پنجره ها باز شد و شیشه ها شکست اما چون هنوز شیشه ها چسب داشتند دست کم به سمت آن ها پرتاب نشد. حدود 4 دقیقه شاید حدود 10 پرتابه شلیک شد و بعد که انفجارها تمام شد از خانه بیرون رفت.

اینجا قایق همه زندگی مردم است و همه به دنبال قایق شان می رفتند و هر کاری کردم جلوتر نروند باز هم رفتند. بعضی ها که همان لحظات اصابت موشک، برای صیادی در آنجا بودند توانسته بودند خود را نجات دهند اما همه خوش شانس نبودند.

شهید امید عربی اهل میناب بود و اینجا زندگی می کرد که روز پنجشنبه پیکرش در میناب تشییع و در گلزار شهدای میناب کنار دانش آموزان مدرسه میناب به خاک سپرده شد. پیکر شهید مرتضی هرمزی هم روز جمعه تشییع شد. پیکر او را یک روز بعد از انفجار روی آب پیدا کردیم. دوربین شیلات را که چک کردیم فقط این سه نفر را گرفته بود که دو نفرشان شهید شدند اما نقاط کوری هم وجود داشت که من نتوانستم بررسی کنم بنابراین احتمال دارد پیکر افراد دیگری اینجا پیدا شود به همین دلیل قرار است یک تیم غواص هم برای شناسایی و بررسی بیشتر به اینجا بیایند. البته یکی از صیادان تور ماهیگیری اش را داد و منطقه ای که پیکرها را پیدا کردیم با آن بستیم تا از اسکله خارج نشوند اما همچنان به بررسی های بیشتر نیاز است.

رضا شهیدیان، فرماندار شهرستان سیریک در این باره به اعتماد می گوید: مردم آن لحظات استرس داشتند ولی خیلی هم جو ناآرامی نداشتیم چون مناطق نظامی و اسکله ها را مورد اصابت قرار می داد. ازسوی دیگر چون سیریک در چند وقت گذشته خیلی مورد تهاجم بود این موضوع کمی برای مردم عادی شده است.

بهروز کوهستک صیاد و از نیروهای خدمات شهری است و آن روز کسی بود که در پیدا کردن پیکرها کمک کرد و همچنین حمل آن ها به سردخانه را برعهده داشت. گلف های دریابانی را زده بود و همه سوخته بودند. از این طرف قایق های مردم هم از بین رفت. وقتی به محل رسیدم حدود پنج مجروح بود و سه تا شهید. با دیدن این صحنه تنها چیزی که در درون من وجود داشت نفرت از امریکا و اسراییل بود.

من این بچه ها را می شناختم و بارها آن ها را از نزدیک دیده بودم اما آن لحظه اصلا حواسم نبود که آن ها را می شناسم. ضربه های بدی به پیکر آن ها خورده بود. به هر حال آن ها را به داخل ماشین بردیم. دلم سوخت که چطور این بچه ها این همه سال جاشو بودند، دنبال این و آن رفتند و کار کردند اما حالا که خود را جمع و جور کرده و با زحمت برای صیادی قایق خریده بودند این طور شد. البته قایق شان دست دوم بود اما همین قایق دست دوم از 400 تا 500 میلیون تومان قیمت دارد. خودشان جمع کردند، خانواده کمکشان کرد و ناراحت کننده تر اینکه هنوز با قایق شان آن قدری که باید، دریا نرفته بودند شاید بار اول یا دوم شان بود. حالا خودشان شهید شدند و قایق های شان هم سوخت.

او لحظات اول که به سمت اسکله می رفت نگران جوان هایی بود که آنجا بودند و همزمان باید مادر یکی از آن ها را از خود دور می کرد که اگر پیکری پیدا شد، شاهد آن نباشد. نمی دانستم چطور بروم که مادرش نتواند به من برسد و بچه را با آن شرایط ببیند. خودم پیکر را به سردخانه بردم اما آن موقع دیگر مادر نمی آمد پیکر را ببیند. شوکه بود، قبول نمی کرد و می گفت پسر من نیست، پسر من سالم است. امید عربی پدرش فوت کرده و در واقع یتیم بود منتها مادرش دوباره ازدواج کرد و از میناب به کوهستک آمدند.

اینجا هم اجاره نشین بودند و حتی توان پرداخت اجاره را هم نداشتند بنابراین کار می کرد و خرج مادرش را می داد. کسی هم که با مادرش ازدواج کرده است حال و روز خوبی ندارد؛ بیمار است و بیشتر مصرف کننده است. امید عربی اما بچه زرنگی بود، هیکل ورزشی داشت و در هر مراسمی که داشتیم، حاضر می شد و کمک کننده بود. یکی دیگر از این بچه ها هم زخمی شده که از اقوام من است، شرایط مالی خانواده او هم خوب نیست، پدرش با یک ماشین مسافرکشی می کند و در واقع کمک خرج پدر بود.

بهروز کوهستک صیادی هم می کند اما قایقش از آنجایی که کنار ساحل بوده، سالم مانده است. قایق هایی که در داخل آب بود آسیب دید و آن هایی که بیرون بودند سالم ماندند. البته بعضی ها قایق را در گاری می گذارند اما چون برای کار کردن وقت گیر است و انداختن آن در آب زحمت دارد بنابراین آن را بغل اسکله می گذارند تا صبح زود راحت تر سوار شوند.

به طور کلی اما در آنجا چندین شیوه صیادی مرسوم است، بعضی صیادان صبح زود برای ماهیگیری می روند و تور می اندازد، برخی از روز گذشته تور را کار می گذارند و یک روز بعد سراغ آن می روند و برخی دیگر هم شب روی آب می مانند تا هر وقت تورشان پر شد، آن را گرد کنند. این سه نفر از آن دست صیادانی بودند که صبح می رفتند و تورشان را به آب می انداختند تا شیر ماهی و طلال یا دهو جمع کنند و به ساحل برگردند اما آن روز، دو نفرشان در لحظه، از بین رفتند و دیگر روی قایق بر نمی گردند.

اهالی جنوب می گویند نه قبل از آتش بس و نه بعد از روز اعلام آن، آرامش واقعی به منطقه برنگشته بود. صدای انفجارها گاهی از دور و گاهی از چند کیلومتری خانه های شان به گوش می رسید و هر بار، نگرانی تازه ای را به جان مردم می انداخت. کمی قبل تر در خرداد هم حمله به زیرساخت ها و مخازن آب بمانی در سیریک، چند روز آب را از روستاهای اطراف از جمله کوهستک گرفته بود و هنوز هم به دلیل همان آسیب ها و ضعف زیرساخت ها، بسیاری از روستاها هفته ای یک یا دو بار با قطعی آب روبه رو می شوند.

با این همه، مردم می گویند آنچه در هفدهم و هجدهم تیر رخ داد، با هیچ یک از حملات قبلی قابل مقایسه نبود. از بامداد هفدهم تیر، حملات به سواحل جنوبی ایران و اسکله های صیادی آغاز شد. در بندرعباس، اصابت دو پرتابه به اسکله صیادی پنج پله، دست کم 30 فروند قایق را به طور کامل از بین برد؛ قایق هایی که به گفته فرامرز جامه گیر، عضو هیات مدیره تعاونی صیادان پشت شهر بندرعباس، ارزش هر یک از آن ها حدود دو میلیارد تومان برآورد می شود.

در بنود عسلویه 10 قایق صیادی در آتش سوخت و در چابهار، دو اسکله شهید بهشتی و کلانتری هدف حمله قرار گرفتند. مرکز کنترل ترافیک دریایی بندر چابهار هم آسیب دید؛ برجی که برای بسیاری از مردم منطقه فقط یک سازه نبود، نمادی از رونق بندر و اشتغال شهرشان به شمار می رفت.

در شبکه های اجتماعی کاربران جنوبی، از خسارت ها و زندگی هایی گفتند که زیر آتش مانده بود. یکی از شاهدان حمله در بندرعباس می گفت: کربلا همین جاست. بنده خدا رو نگاه کن، خیس آب است. هر قایقی 600 میلیون تا یک میلیارد پولش است. به خداوندی خدا چند تا قایق رفته زیر موشک و سوخته. چند تا لنج بیست میلیاردی تا 50 میلیادری آسیب دیده است. مال به جهنم اما چقدر جون آدمیزاد از بین رفته است. اصلا من دیگر خودم را باختم و دیگر نمی دانم باید چه شود. فقط این ماجرا ختم به خیر شود. ببینید خیابان ترافیک است و همه دارند قایق های شان را می برند.

حالا اسکله کوهستک کمی آرام تر به نظر می رسد اما شهر هنوز در شوک است. هنوز خانواده هایی چشم انتظار بازگشت مفقودان اند، هنوز صاحب دستی که پیدا شده، معلوم نیست و هنوز جای خالی جوانانی که برای نان به دریا می رفتند، در خانه های کوچک فرسوده ساحلی شان پر نشده است. در شهری که زندگی و روزی مردم با دریا و ماهی هایش معنا داشت، تورهای این جوان های صیاد هرگز به آب نرسید و حتی شاید تور عبدالغنی هم با شدت جراحاتی که داشته است، دیگر آن طور که باید به دریا نرسد.