مرگ رابین هود فیلمی از مایکل سارنوسکی با حضور بازیگرانی چون هیو جکمن، جودی کومر و بیل اسکارسگارد تلاش می کند روایت کلاسیک رابین هود را زیرورو کند. اما آیا این بازخوانی تاریک و واقع گرایانه توانسته به نتیجه برسد؟

به نقل از هالیوود ریپورتر، شخصیت رابین هود در تاریخ سینما بارها و بارها با چهره ها و تفسیرهای متفاوت روی پرده آمده است؛ از قهرمان شوخ طبع و پرانرژی گرفته تا جنگجویی پخته، تلخ یا حتی هجوآمیز. همین سابقه باعث شده مخاطبان معمولاً آمادگی پذیرش نسخه های تازه از این افسانه محبوب را داشته باشند.

مرگ رابین هود نیز با همین وعده وارد میدان می شود؛ فیلمی که از همان تبلیغات اولیه اعلام می کند قرار نیست با قهرمانی افسانه ای روبه رو باشیم. شعار فیلم روشن است: او قهرمان نبود. مایکل سارنوسکی، فیلم ساز شناخته شده برای آثاری مانند خوک و یک مکان ساکت: روز اول ، این بار تصمیم گرفته تصویری کاملاً متفاوت از رابین هود ارائه دهد؛ مردی که نه ناجی فقرا، بلکه فردی فرسوده، پشیمان و گرفتار گذشته خود است.

اما مشکل از جایی آغاز می شود که فیلم بیش از اندازه به اثبات همین ایده متعهد می ماند.

هیو جکمن در این فیلم نقش رابینی سالخورده را بازی می کند؛ مردی منزوی با موهای بلند خاکستری و ریشی ژولیده که ظاهرش بیش از آن که یادآور قهرمانان افسانه ای باشد، به انسانی خسته و رهاشده شباهت دارد. او سال هاست از همراهان قدیمی اش فاصله گرفته و در فضایی مه آلود و سرد در گوشه ای از انگلستان قرن سیزدهم سرگردان است.

این رابین دیگر به داستان مشهور دزدیدن از ثروتمندان و بخشیدن به فقرا باور ندارد. فیلم تلاش می کند نشان دهد پشت این افسانه، فردی خشن و مرگبار قرار داشته که شاید بیش از هر چیز از شهرت و روایت عمومی سود برده است. شخصیت اصلی می خواهد گذشته خشونت بار خود را کنار بگذارد، اما خیلی زود دوباره وارد چرخه ای می شود که قصد فرار از آن را داشته است.

نقطه آغاز ماجرا زمانی است که لیتل جان با بازی بیل اسکارسگار، دوباره سراغ رابین می آید و او را برای آخرین نبرد دعوت می کند. اما این مأموریت آن طور که انتظار می رود پیش نمی رود. رابین به شدت زخمی می شود و پس از آن در صومعه ای دورافتاده به هوش می آید؛ جایی که راهبه ای به نام بریجید با بازی جودی کومر از او مراقبت می کند.

در نگاه اول، حضور هیو جکمن و جودی کومر ممکن است انتظار شکل گیری رابطه ای عاطفی را ایجاد کند، اما فیلم آگاهانه از این مسیر فاصله می گیرد. در عوض، مسیر شخصیت اصلی بیشتر به سمت نوعی رستگاری اخلاقی هدایت می شود.

در ادامه داستان، رابین با چند شخصیت دیگر ارتباط برقرار می کند. مارگارت، دخترکی آسیب دیده که پدرش در نبرد کشته شده و همچنین آرتور جوان که در جست وجوی انتقام است و یکی از چشمانش را از دست داده، به بخشی از سفر درونی او تبدیل می شوند.

از سوی دیگر، رابین با یک بیمار مبتلا به جذامِ فیلسوف مسلک و آرام نیز دوست می شود؛ شخصیتی با بازی موری بارتلت که تقریباً تمام بدنش زیر پارچه و پوشش پنهان شده است. این شخصیت ها قرار است به مخاطب نشان دهند هنوز چیزی انسانی در وجود رابین باقی مانده است. اما فیلم در انتقال این تحول چندان موفق عمل نمی کند.

یکی از بزرگ ترین انتقادها به فیلم این است که در عمل اتفاق زیادی در آن رخ نمی دهد. شخصیت ها کم حرف اند و دیالوگ ها به ندرت به لحظه ای ماندگار یا درگیرکننده تبدیل می شوند. در نتیجه، فیلم به جای اتکا به روایت یا شخصیت پردازی، بیش از حد به فضاسازی متکی می شود.

سارنوسکی برای ایجاد حس سنگینی و اندوه، از ابزارهای متعددی استفاده می کند؛ تغییر مداوم رنگ بندی تصویر، قاب بندی های متفاوت، طراحی صدای خشن و موسیقی فولکلور تیره ای که بیشتر به موسیقی مراسم سوگواری شباهت دارد. خشونت نیز در فیلم با جزییات فراوان نمایش داده می شود؛ زخم ها، خون گیری ها و صحنه های جراحت به شکلی تصویربرداری شده اند که انگار خودشان بخشی از تجربه احساسی فیلم هستند.

با این حال، نتیجه نهایی بیش از آن که تأمل برانگیز باشد، فرساینده از کار درآمده است.

نمی توان انکار کرد که هیو جکمن تمام توان خود را برای ایفای این نقش به کار گرفته است. او تصویری خشن، فرسوده و درونی از رابین ارائه می دهد؛ اجرایی که حتی در مقایسه با نقش های قبلی اش نیز سنگین تر و تلخ تر به نظر می رسد.

اما مشکل اینجاست که شدت این تلخی باعث می شود مخاطب کمتر بتواند با شخصیت ارتباط برقرار کند. رابین در بخشی از فیلم می گوید: خسته ام. و شاید این جمله بیش از آن که وضعیت شخصیت را توصیف کند، تجربه تماشاگر را پس از پایان فیلم توضیح دهد.

مرگ رابین هود جاه طلبانه است و تلاش می کند اسطوره ای شناخته شده را از جایگاه قهرمانانه پایین بکشد و انسانی خاکستری و آسیب دیده از او بسازد. اما فیلم در مسیر اثبات این ایده، آن قدر در فضای تیره و جدی خود غرق می شود که فرصت خلق کشف یا بینش تازه را از دست می دهد.

در نهایت، نتیجه اثری است که از نظر بصری و اجرایی قابل توجه است، اما در سطح احساسی و روایی کمتر از آن چیزی ظاهر می شود که وعده داده بود؛ فیلمی که بیش از آن که نگاه تازه ای به رابین هود ارائه دهد، مخاطب را در مه، سکوت و خستگی رها می کند.

منبع: فرارو