به گزارش ورزش سه، دیدار امشب فرانسه و مراکش در مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ تنها یک مسابقه فوتبال نیست. این تقابل، روایتی از دهه‌ها تاریخ مشترک، مهاجرت، دوستی و پیوندهای خانوادگی بین دو کشور است؛ از بازیکنان مراکشی که در فرانسه متولد و بزرگ شده‌اند تا دوستی نزدیک کیلیان امباپه و اشرف حکیمی که سال‌ها در پاری‌سن‌ژرمن کنار هم بازی کردند.

در حالی که مقامات فرانسه برای این مسابقه تدابیر امنیتی ویژه‌ای در نظر گرفته‌اند، فضای شهر بوستون، میزبان این دیدار، حال‌وهوایی کاملاً متفاوت دارد. بسیاری این مسابقه را نه نبرد دو جبهه، بلکه جشن مشترک فوتبال دو ملت می‌دانند؛ ملت‌هایی که تاریخ، زبان، مهاجرت و حتی خانواده‌هایشان به شکلی عمیق در هم تنیده شده است.

مراکش در بازه زمانی سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۵۶ تحت قیمومت فرانسه بود و پس از استقلال روابط دو کشور در زمینه‌های آموزش، تجارت و مهاجرت همچنان ادامه یافت. فوتبال یکی از مهم‌ترین جلوه‌های این ارتباط تاریخی بوده است.

در فهرست تیم ملی مراکش، شش بازیکن متولد فرانسه حضور دارند و تعدادی دیگر نیز دوران فوتبال خود را در باشگاه‌های فرانسوی یا آکادمی‌های این کشور سپری کرده‌اند، اما در نهایت تصمیم گرفته‌اند پیراهن تیم ملی مراکش را بر تن کنند.

این مسیر مشترک، عمق ارتباط فوتبالی دو کشور را به خوبی نشان می‌دهد و همچنین بیانگر موفقیت مراکش در بهره‌گیری از استعدادهای نسل دوم مهاجران برای ساختن تیمی است که امروز توان رقابت با قدرت‌های بزرگ فوتبال جهان را دارد.

یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های این واقعیت، ایوب بوعدی است. هافبک جوانی که در فرانسه متولد شد، در باشگاه لیل رشد کرد و در رده‌های سنی برای تیم‌های ملی فرانسه به میدان رفت، اما در نهایت تصمیم گرفت پیراهن تیم ملی مراکش را به تن کند کند؛ انتخابی که او را به نمادی از هویت دوگانه فوتبالی دو کشور تبدیل کرده است.

فرانسه، قهرمان جهان در سال ۲۰۱۸، با تجربه فراوان در تورنمنت‌های بزرگ و خط حمله‌ای قدرتمند وارد این مسابقه می‌شود و یکی از مدعیان اصلی قهرمانی به شمار می‌رود. در سوی مقابل، مراکش چهار سال پس از ثبت تاریخ‌سازترین عملکرد یک تیم آفریقایی با صعود به نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۲۲، دیگر تیمی شگفتی‌ساز محسوب نمی‌شود، بلکه حالا به عنوان مدعی واقعی رقابت با بزرگان فوتبال جهان شناخته می‌شود.

آخرین تقابل دو تیم در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر برگزار شد؛ دیداری که با برتری ۲ بر صفر فرانسه به پایان رسید، اما در کنار رقابت داخل زمین، احترام متقابل دو تیم به یکدیگر به چشم آمد.

بوستون آماده میزبانی از مسابقه‌ای متفاوت است. اگرچه جمعیت مراکشی‌های این شهر به اندازه شهرهای بزرگ فرانسه نیست، اما جامعه‌ای منسجم از خانواده‌ها، دانشجویان، صاحبان کسب‌وکار و متخصصان مراکشی در این شهر زندگی می‌کنند و بسیاری از آنها این مسابقه را فرصتی برای کنار هم بودن می‌دانند، نه جدایی.

محمد السعدی، راننده تاکسی ۵۷ ساله، در این باره گفت: "بعضی‌ها در یک ساختمان زندگی می‌کنند. فرانسوی‌ها و مراکشی‌ها کنار هم بازی را تماشا می‌کنند و در پایان هم با هم دست می‌دهند. اینجا هیچ تنشی وجود ندارد. فوتبال یک موضوع خانوادگی است و بازی فرانسه و مراکش هم از این قاعده مستثنی نیست."

یوسف بنانی، مهندس نرم‌افزار ۳۶ ساله که برای حمایت از تیم ملی مراکش از فنلاند به آمریکا سفر کرده، گفت: "برای تمام بازی‌های مراکش در این جام آمده‌ام و فکر می‌کنم این بهترین تجمع هواداران تا اینجای مسابقات بوده است. اینجا با مراکشی‌های زیادی و حتی چند هوادار فرانسوی آشنا شدم و مطمئنم فضای بازی بیشتر شبیه یک جشن بزرگ خواهد بود."

این در حالی است که اوضاع در فرانسه کاملا فرق دارد. در این کشور 2.2 میلیون مراکشی زندگی می‌کنند که 300 هزار نفر از آنها ساکن پاریس هستند. پلیس فرانسه امشب را یک شب پرخطر امنیتی اعلام کرده و نگران شورش و درگیری گسترده بین مراکشی‌ها و فرانسوی‌ها در پاریس است.