یه گزارش ورزش سه، برخی لحظه‌ها آن‌قدر بزرگ هستند که درک و هضمشان دشوار است.بعضی دروازه‌بان‌ها یک‌شبه به افسانه تبدیل می‌شوند.بعضی مهاجمان هم آن‌قدر خارق‌العاده‌اند که بیشتر به شخصیت‌های یک بازی ویدیویی شباهت دارند تا یک فوتبالیست واقعی.ارلینگ برات هالند از همان جنس است؛ بازیکنی که انگار قوانین فوتبال برایش کمی متفاوت نوشته شده‌اند.

و حالا دیگر هیچ تردیدی وجود ندارد؛ نروژ می‌تواند قهرمان جام جهانی شود.بله، درست خواندید؛ نروژ حالا یکی از مدعیان واقعی فتح جام جهانی است. راستش را بخواهید، هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم روزی چنین جمله‌ای را بنویسم، اما نمایشی که این تیم مقابل برزیل ارائه داد، دیگر جایی برای تردید باقی نگذاشت.

وقتی بازیکنان نروژ پس از سوت پایان با هواداران‌شان جشن می‌گرفتند، ترانه مشهور Take On Me در ورزشگاه طنین انداخته بود؛ جشنی که دست‌کم تا دیدار یک‌چهارم نهایی مقابل مکزیک یا انگلیس ادامه خواهد داشت.

اشک شوق، تحسین و البته هالند؛ ستاره‌ای که باز هم در مرکز همه اتفاقات قرار داشت؛ و چه کسی شایسته‌تر از او؟
هالند پیش‌تر گفته بود: «من فقط بلد هستم گل بزنم؛ شاید هم خوش‌شانسم.»

اما این دیگر خوش‌شانسی نیست. او بهترین مهاجم حال حاضر فوتبال جهان است و این ما نروژی‌ها هسنیم که باید خودمان را خوش‌شانس بدانیم.
ابتدا گابریل، مدافع قدرتمند برزیل، در نبرد هوایی مغلوب او شد و چند لحظه بعد، هالند با شوتی سنگین از پشت محوطه جریمه، توپ را به تور دروازه چسباند.ساده، بی‌رحمانه و در شأن یک استعداد استثنایی.

این همان پیروزی بزرگی بود که فوتبال نروژ سال‌ها در انتظارش بود؛ شکست دادن یکی از غول‌های فوتبال جهان در بزرگ‌ترین صحنه ممکن.
شاید هم این، بزرگ‌ترین برد تاریخ فوتبال نروژ باشد؛ همان‌قدر که می‌تواند یکی از تلخ‌ترین شب‌های تاریخ برزیل لقب بگیرد.

برزیل شاید دیگر آن تیم شکست‌ناپذیر سال‌های گذشته نباشد، اما همچنان یکی از قدرت‌های فوتبال جهان و تیم پنجم رده‌بندی فیفاست؛ تیمی که از سال ۱۹۹۰ هرگز تا این اندازه زود از جام جهانی کنار نرفته بود.
و این نروژ بود که چنین سرنوشتی را برای سلسائو رقم زد.

تیم استاله سولباکن پیش از این تنها یک پیروزی مقابل تیم‌های حاضر در جمع ۱۰ تیم برتر جهان داشت، اما حالا دیگر ثابت کرده برابر بزرگ‌ترین قدرت‌ها هم کم نمی‌آورد.

برزیل، برزیل است؛ به‌ویژه در جام جهانی.اما نروژ هم دیگر آن تیم معمولی گذشته نیست.تیمی که می‌تواند مقابل برزیل ۶۶ درصد مالکیت توپ داشته باشد، جریان بازی را کنترل کند و حریف را وادار به عقب‌نشینی کند.درست است که برزیل روی ضدحمله‌ها خطرناک ظاهر شد و چند بار هم قلب هواداران نروژ را لرزاند، اما این تیم حالا به بلوغ رسیده است.

مارتین اودگارد یک جام جهانی درخشان را پشت سر می‌گذارد. شاید بی‌اشتباه نبوده باشد، اما بدون او نروژ هرگز چنین فوتبالی ارائه نمی‌کرد.

اسکار باب فوق‌العاده بود و آندریاس شلدرپ با پاس گل هنرمندانه‌اش نقش مهمی در این پیروزی ایفا کرد.
و در نهایت نوبت به مرد آخر رسید؛ اوریان نیلاند.

اشتباه کریستوفر آیر می‌توانست همه چیز را بر باد بدهد، اما نیلاند با مهار پنالتی، تیمش را نجات داد و در ادامه هم با چند واکنش تماشایی، قهرمان شب شد.

در حقیقت، همه اعضای این تیم قهرمان‌اند.

استاله سولباکن تیمی ساخته که هر قطعه‌اش دقیق سر جای خودش قرار گرفته است؛ تیمی که حتی سرمربی‌اش هم پس از پایان مسابقه به اندازه بازیکنانش خسته و فرسوده به نظر می‌رسید.

و حالا، مقصد بعدی نروژ؛ میامی.

ترد یوهانسن، گزارشگر جام جهانی، نیوجرسی