به گزارش "ورزش سه"، جام جهانی برای تیم ملی نروژ نه تنها به خاطر گل‌های هالند، بازگشت به جام جهانی پس از ۲۸ سال یا ترساندن برزیل در بازی مرحله یک‌ هشتم به یاد می‌ماند، بلکه آنها جنبش مخصوص به این تورنمنت را خلق کرده‌اند. هزاران هوادار، نشسته در سکوها، در هواپیماها یا حتی در میدان تایمز، با فریاد کرکننده «پارو بزن!»، هماهنگ با هم تکان می‌خوردند، گویی سوار بر یک کشتی وایکینگ‌ها هستند. در ازای آن، میلیون‌ها بازدید در شبکه‌های اجتماعی و یک پدیده جهانی به دست آمد.

پشت این رقص دسته‌جمعی عظیم، هوادار نروژی به نام «اوله فروستاد»، یک معلم مدرسه ابتدایی است که اکنون در سراسر جهان با نام «آقای پارو پارو» شناخته می‌شود. او پیش از بازی حساس مقابل برزیل با مارکا صحبت کرد تا توضیح دهد که چطور این حرکت نمایشی در این تورنمنت شکل گرفت.

خاستگاه شعار جام جهانی

فروستاد به مارکا توضیح می‌دهد: «ایده این کار سال‌ها پیش شکل گرفت. من بازی روزنبورگ، تیم فوتبال نروژی، را تماشا می‌کردم. آنها شعاری دارند که در ورزشگاه روزنبورگ را فریاد می‌زنند، اما آن را به سه بخش تقسیم می‌کنند: رو-زن-بورگ! من همیشه بخش رو را دوست داشتم و فکر کردم: چرا فقط همان رو را انجام ندهیم و با آن کار جالبی نکنیم؟»

فروستاد با آن ایده در سرش، همزمان با نزدیک شدن به جام جهانی شروع به شکل دادن به آن کرد. او در حالی که در قلب منهتن می‌خندد، توضیح می‌دهد: «واقعاً می‌خواستم نروژ پس از سال‌ها غیبت، چیز جالبی به این تورنمنت بیاورد، چیزی فرهنگی، چیزی شبیه به وایکینگ‌ها. بنابراین شروع به گوش دادن به موسیقی و زمزمه کردن آهنگ‌های ممکن کردم… پس از هفته‌ها آماده‌سازی، ضبط و طراحی، ناگهان، بوم! الهام به سراغم آمد. و من این ایده را به اولیه برگت، گروه هواداران رسمی نروژ پیشنهاد دادم که آنها به همراه فدراسیون، شیپور وایکینگی و طبل بزرگ را اضافه کردند. پس از آن همه چیز تاریخی شد.»

به لحاظ شغلی… معلم!

با وجود شهرت ناگهانی‌اش و این واقعیت که ویدیوهای او بیش از ۳۸ میلیون بازدید در شبکه‌های اجتماعی داشته، اوله همچنان خاکی باقی مانده است. خارج از ورزشگاه‌ها، زندگی او همچنان حول کلاس درس می‌چرخد: «من معلم کودکان کلاس سوم و چهارم هستم، ۹ و ۱۰ ساله… این بهترین شغلی است که تا به حال داشته‌ام. بچه‌ها شگفت‌انگیزند.»

تأثیر این خلاقیت به قدری بوده که قانون‌گذاران در پارلمان نروژ، خلبانان جنگنده اف ۳۵ در کابین‌هایشان و حتی شاهزاده اسور مگنوس در حال «پارو زدن» در یکی از واگن‌های متروی اسلو دیده شده‌اند. حتی زلزله‌شناسان نروژی ریزلرزه‌هایی را در اسلو و برگن تشخیص داده‌اند که ناشی از حرکات موزون هزاران نفر در حال جشن گرفتن گل‌های هالند مقابل عراق بوده است. چیزی فراتر از وصف.

سرود اتحاد

برای فروستاد، پارو زدن وایکینگی استعاره‌ای کامل از کار تیمی است: «در ابتدا با هواداران کمی دشوار بود، اما بعد شروع به دوست داشتن آن کردند. این شعار پارو زدن بدون هواداران نروژی هیچ بود.»

تأثیر احساسی آن بر بازیکنان آشکار بوده است. پس از پیروزی مقابل سنگال، کل تیم روی زمین نشستند تا همگام با هواداران‌شان و با ریتم طبل‌زنی اودگارد پارو بزنند. آن معلم توضیح می‌دهد: «این یک اتحاد کامل بود. حقیقت این است که هیچ بازیکنی برای تبریک گفتن بابت این شعار به من پیام نداده است اما می‌دانم که آن را دوست دارند، همان‌طور که پس از بازی مرحله یک‌ شانزدهم دیده شد.»

او دوباره تأکید می‌کند که این شعاری برای اتحاد است که حتی به کشور خودش نیز کمک می‌کند. این معلم نروژی می‌گوید: «من عشق زیادی در شبکه‌های اجتماعی دریافت کرده‌ام و این دشوار است چون معمولاً نفرت زیادی وجود دارد، اما با پارو زدن من فقط عشق از سراسر جهان دریافت کرده‌ام.»

او در پایان می‌گوید: «در نهایت، باعث خوشحالی من است که مردم از چیزهایی که خلق می‌کنم لذت می‌برند و متحد هستند. این اتفاق در کشور خودمان هم در حال رخ دادن است. ما مدت‌ها بود که نروژی‌ها را این‌گونه ندیده بودیم و فکر می‌کنم این جام جهانی فرهنگ ما را کمی تغییر می‌دهد و ما را بیش از آنچه بودیم، متحد می‌کند.»

بدون ترس از برزیل

نروژ اکنون در مرحله یک‌ هشتم نهایی به مصاف برزیل می‌رود. اوله پیش از رویارویی با قهرمان پنج دوره جام جهانی شفاف می‌گوید: «من از برزیل نمی‌ترسم. فکر می‌کنم نروژ آنها را شکست خواهد داد چون ما در فرم فوق‌العاده‌ای هستیم و تیم کاملاً با هواداران هماهنگ است. انگار سوار بر یک موج هستیم. ما با هم پارو خواهیم زد و آنها را شکست می‌دهیم.»