به گزارش "ورزش سه"، می‌گویند تا سه نشود بازی نشود؛ این ضرب‌المثل کاملاً در مورد خاویر آگیره 67 ساله صدق می‌کند. او فردی صادق است که به خوبی راه و رسم انتقال ایده‌هایش را در دنیای پیچیده فوتبال بلد است. 

آگیره کسی است که می‌تواند با همان راحتی همیشگی، بابت مدل موی نامناسب یک بازیکن به او تشر بزند. اما مهم‌تر از همه، او کاری کرده که ۱۳۳ میلیون مکزیکی سه هفته است پیراهن تیم ملی کشورشان را از تن در نیاورده‌اند؛ پیراهنی که اکنون به نماد یک انقلاب جدید و غیرمنتظره تبدیل شده است. در سومین جام جهانی آگیره به عنوان سرمربی مکزیک، فریاد «زنده باد آگیره!» به شایستگی در این کشور طنین‌انداز شده است.

بزرگ‌ترین دستاورد آگیره، متحد کردن تمام مکزیک پیرامون تیمی بود که پیش از مسابقات با تردیدهای زیادی روبه‌رو بود؛ تردیدهایی که ثابت شد تنها برخاسته از یک روحیه شکست‌طلبانه و به دور از واقعیت بوده‌اند. 

آگیره سبکی را به نمایش گذاشته که اصول آن چیزی جز فداکاری و جنگیدن تا آخرین ثانیه مسابقه نیست. با این رویه، ورزشگاه آزتکا بار دیگر به تالار افتخار و معبد فوتبال تبدیل شده است. مکزیک کنونی از روز اول هیچ هراسی از سنگینی بار مسئولیت نداشته و سرمربی تیم نیز بیش از همه به این وضعیت مسلط است. او که چهل سال پیش به عنوان بازیکن در این زمین دویده، اکنون مایه خوشبختی خود و هموطنانش شده است.

آگیره در این مسیر به خوبی به تمام مهره‌هایش، از جمله ممو اوچوا، فضا و زمان لازم را داده است، اما هنر اصلی او محافظت از یک نوجوان ۱۷ ساله و معرفی او به دنیای فوتبال است؛ خیلبرتو مورا که به یکی از پدیده‌های این جام جهانی تبدیل شده و اکنون همه باشگاه‌ها به دنبال او هستند.

 آزمون واقعی این تیم در ورزشگاه آزتکا و در تقابل با انگلیس رقم خواهد خورد. این مسابقه عیار واقعی مکزیکِ آگیره را در برابر یکی از مدعیان اصلی جام مشخص می‌کند؛ تیمی که دو ستاره بزرگ دارد: هری کین که همیشه در اوج است و جود بلینگام که مشکلات را فراموش کرده و به روزهای درخشان فصل اولش در رئال مادرید بازگشته است. 

با وجود قدرت انگلیس، آن‌ها باید نگران پتانسیل هجومی تیم سبزپوش مکزیک باشند که با آمار ۹ گل زده و صفر گل خورده، کارنامه‌ای فراتر از فرانسه قدرتمند به ثبت رسانده است.