حمایت فرانسه از انقلاب آمریکا، مدت ها پیش از اعلامیه استقلال در 4 ژوییه 1776 آغاز شد. لویی شانزدهم، پادشاه وقت فرانسه، شورش در آمریکای شمالی را فرصتی برای تضعیف رقیب بریتانیایی خود و انتقام شکست های پیشین می دید.

در 4 ژوییه 1776، [تیر 1155] سیزده مستعمره بریتانیا در آمریکای شمالی با گسستن پیوند خود با تاج وتخت بریتانیا، در اقدامی شورش گرایانه و تاریخی که مسیر تاریخ را تغییر داد، استقلال خود را اعلام کردند. همزمان با جشن دویست وپنجاهمین سالگرد تولد ایالات متحده، فرانس 24 به بازخوانی نقش تعیین کننده و اغلب نادیده گرفته شده فرانسه در انقلاب آمریکا می پردازد.

در پسِ مبارزه برای استقلال، داستانی دیگر نهفته است: رقابتی دیرینه میان بریتانیای کبیر و فرانسه، دو قدرت بزرگ اروپایی آن زمان. زمانی که سیزده مستعمره اعلام استقلال کردند، هنوز راه درازی تا پیروزی در جنگ داشتند. در آن سوی اقیانوس اطلس، فرانسه با اشتیاقی روزافزون به نظاره ی این شورشِ در حال شکل گیری نشسته بود.

در چهارم ژوییه 1776، سیزده مستعمره بریتانیایی در آمریکای شمالی با قطع رابطه با سلطنت بریتانیا، در اقدامی سرنوشت ساز و شورش گرانه که مسیر تاریخ را تغییر داد، استقلال خود را اعلام کردند. همزمان با جشن دویست و پنجاهمین سالگرد تولد ایالات متحده، شبکه فرانس 24 نگاهی می اندازد به نقش تعیین کننده و اغلب نادیده گرفته شده فرانسه در انقلاب آمریکا.

در پسِ مبارزه برای استقلال، داستانی دیگر نهفته است: داستان رقابتی دیرینه میان بریتانیای کبیر و فرانسه، دو قدرت بزرگ اروپایی آن زمان. هنگامی که سیزده مستعمره استقلال خود را اعلام کردند، هنوز راه درازی تا پیروزی در جنگ پیش رو داشتند. در آن سوی اقیانوس اطلس، فرانسه با اشتیاقی فزاینده، نظاره گر شورشی بود که در حال شکل گیری بود.

برای لویی شانزدهم، پادشاه جوان، مناقشه میان مستعمره نشینان آمریکایی و دولت بریتانیا، فرصتی محسوب می شد تا انتقام تاریخی فرانسه از رقیب دیرینه اش را بگیرد. حمایت فرانسه، فراتر از یک ابراز همدردی خودجوش با یک انقلاب دموکراتیک بود؛ بلکه ریشه در دهه ها درگیری با همسایه اش در آن سوی کانال مانش داشت.

فرانسه و بریتانیا از قرن هفدهم میلادی در حال رقابت برای کنترل آمریکای شمالی، دریای کاراییب، هند و مسیرهای تجاری بودند. پادشاهی فرانسه مناطقی را مستعمره کرده بود که از خلیج سنت لورانس در شمال (در کانادای امروزی) تا خلیج مکزیک در جنوب امتداد داشت.

استیون اکوویچ، استاد بازنشسته سیاست و تاریخ در دانشگاه آمریکا در پاریس، می گوید: فرانسه تقریباً نیمی از قلمروی واقع در شرق رودخانه میسیسیپی را در اختیار داشت. برای هر دو پادشاهی، آمریکا بخشی از یک درگیری جهانی بسیار گسترده تر میان انگلیسی ها و فرانسوی ها بود.

رقابت میان این دو قدرت مانع از تجارت نمی شد. از اوایل قرن هفدهم، تجارت پایداری میان مستعمرات بریتانیایی در نیو انگلند و هند غربیِ تحت کنترل فرانسه شکل گرفت. چوب، آذوقه، دام و مصالح ساختمانی همگی به طور منظم از اقیانوس اطلس عبور می کردند. این پیوندهای اقتصادی اولیه میان مستعمره نشینان فرانسوی و آمریکایی، پیش از اعلام استقلال به خوبی مستقر شده بود.

در آن زمان، گسست میان مستعمره نشینان و سرزمین مادری (بریتانیا) غیرقابل تصور بود. اکوویچ می گوید: آمریکایی ها بیش از هر چیز، انگلیسی هایی در آمریکا بودند و می خواستند همان طور باقی بمانند. از این رو، سیزده مستعمره و 2.5 میلیون ساکن آن ها، تا آن لحظه خود را شهروند یک ملت واحد نمی دانستند.

جنگ هفت ساله (1756 تا 1763) که در آن انگلستان و پروس در مقابل فرانسه، اتریش و روسیه قرار گرفتند، همه چیز را تغییر داد. این درگیری جهانی که به واسطه رقابت های استعماری شعله ور شده بود، با معاهده پاریس به پایان رسید؛ معاهده ای که فرانسه را مجبور کرد چندین قلمروی خود را به بریتانیایی ها واگذار کند: ازجمله کانادا، بخشی از لوییزیانا، قسمت هایی از هند غربی، سنگال و بیشتر قلمروهایش در هند به جز چند مرکز تجاری نظیر پوندیچری و چاندرناگور (که اکنون چانداناناگار نامیده می شود).

شکست فرانسه، یک تحقیر ملی تلقی می شد. دربار ورسای به یک ایده وسواس پیدا کرده بود: جلوگیری از تبدیل شدن انگلستان به قدرت مسلط. اما لویی شانزدهم که در باطن صلح طلب بود، در ابتدا محتاط ماند. پادشاهی او از آن درگیری به شدت تضعیف شده بود و نیاز به بازسازی نیروی دریایی خود داشت.

امیلی میتران، مورخ متخصص در امور ایالات متحده و نویسنده کتاب آمریکایی ها در فرانسه، 1792 1776 ، می گوید: فرانسه تنها یک هدف در سر داشت: بازپس گیری قلمروی خود و تضعیف انگلیسی ها. از دیدگاه فرانسوی ها، اگر بریتانیا بخشی از امپراتوری خود را از دست می داد، این انتقامی به جا در پی تحقیر خودشان در سال 1763 محسوب می شد.

بریتانیا نیز پس از جنگ هفت ساله که هزینه ای کلان به بار آورده بود، تحت فشار مالی قرار داشت. برای جبران آن، بریتانیا مالیات های جدیدی بر مستعمرات خود وضع کرد؛ به ویژه بر شکر، چای و اسناد تمبردار از طریق قانون تمبر بدنام، که شامل تمام اسناد چاپی می شد. از آن جایی که مستعمره نشینان هیچ نماینده ای در پارلمان بریتانیا نداشتند، از پرداخت این مالیات ها سر باز زدند و با خشم شعار دادند: بدون نمایندگی، مالیات نمی دهیم.

شارل گراویه، کنت دو ورژن، وزیر امور خارجه تازه منصوب شده فرانسه، از حاشیه نظاره گر تنش هایی بود که میان امپراتوری بریتانیا و سیزده مستعمره همچنان شعله ور بود. این اصطکاک در بهار 1775، با اولین درگیری ها میان شورشیان و نیروهای بریتانیایی در لکسینگتونِ ماساچوست، به جنگ استقلال آمریکا تبدیل شد.

این یک فرصت تاریخی برای ورژن بود. نقشه او این بود که از این بحران تا حد ممکن بهره برداری کند، در حالی که از ورود زودهنگام به درگیری خودداری ورزد.

برای یک پادشاهی مقتدر (مطلق) مانند فرانسه، حمایت از شورشیانی که علیه پادشاه خود قیام کرده بودند، یک تناقض آشکار بود. لویی شانزدهم نمی توانست رسماً شورش را تأیید کند، اما به طور غیررسمی، هر شکستِ بریتانیا در خدمت منافع فرانسه بود.

اکوویچ می گوید: در ابتدا، این مسئله یک بحث واقع گرایی سیاسی بود. فرانسه می خواست از آمریکایی ها علیه دشمن دیرینه خود استفاده کند. (…) حمایت فرانسه در درجه اول بر پایه منطقِ رئال پولیتیک (سیاستِ واقع گرایانه) استوار بود.

ایده های عصر روشنگری نیز راهنمای حامیان فرانسویِ سیزده مستعمره بود. برای چندین دهه، سالن های ادبی پاریس محل تجمع فیلسوفانی چون مونتسکیو، ولتر و روسو بود؛ کسانی که بحث هایی را درباره آزادی، تفکیک قوا و حاکمیت مردمی آغاز کردند. رهبران آمریکا نیز در حین مبارزه برای استقلال خود، این مفاهیم را برگرفته و به کار بستند.

اکوویچ می گوید: از همان ابتدا، دو نوع منطق در کنار هم وجود داشت: پادشاه علیه بریتانیای کبیر اقدام می کرد، در حالی که بخشی از نخبگان فرانسوی از روی اعتقاد از آمریکایی ها حمایت می کردند.

این دوگانگی در دو چهره نمود پیدا کرد: لویی شانزدهم که هدفی استراتژیک را دنبال می کرد، و مارکی دو لافایت، اشراف زاده فرانسوی که بعدها به مشهورترین چهره فرانسوی در جنگ استقلال آمریکا تبدیل شد. لافایت مبارزه آمریکایی ها را یک آرمان عادلانه می دانست که توسط ایده های عصر روشنگری هدایت می شد.

دربار ورسای پیش از آغاز هرگونه اتحاد رسمی، راه احتیاط را در پیش گرفت. در 2 مه 1776 [اردیبهشت 1155] لویی شانزدهم به ورژن اجازه داد تا مخفیانه سلاح، مهمات و آذوقه برای شورشیان ارسال کند. این کار از طریق پیر-اوگوستن کارون دو بومارشه انجام شد که از یک شرکت صوری به نام رودریگ هورتالز و شرکا به عنوان پوششی برای این معاملات استفاده می کرد.

میتران می گوید: بومارشه به یک مأمور مخفی جایگزین ناپذیر برای لویی شانزدهم تبدیل شد. او این امکان را فراهم کرد که تا زمانی که فرانسه از ورود رسمی به جنگ خودداری می کرد، شورشیان تأمین مالی شوند. احتیاط فرانسه بر چندین ضرورت استوار بود. او می گوید: هیچ کس نمی دانست که آیا شورشیان استقلال خود را اعلام خواهند کرد یا می توانند در برابر قدرت نظامی بریتانیا ایستادگی کنند. برای فرانسه، ورود زودهنگام به جنگ به معنای پذیرش خطر وقوع یک فاجعه مالی و دیپلماتیک دیگر بود.

گسست میان سلطنت بریتانیا و سیزده مستعمره، سرانجام دو ماه بعد با تصویب اعلامیه استقلال در 4 ژوییه 1776 [تیر 1155] نهایی شد. نام این ملت جوان از مستعمرات متحد به ایالات متحده آمریکا تغییر یافت.

درگیری میان بریتانیا و مستعمره نشینان ادامه داشت. نیروهای بریتانیایی در سپتامبر 1776 نیویورک را تصرف کردند. برای نمایندگان مستعمرات آمریکا که به تازگی استقلال خود را اعلام کرده بودند، یافتن نیروهای کمکی به امری حیاتی و فوری تبدیل شد.

کنگره آمریکا که مشتاق ایجاد پیوند با فرانسه بود، دیپلمات جدیدی به نام بنجامین فرانکلین را به پاریس اعزام کرد. مأموریت او این بود که فرانسه را متقاعد کند تا آشوبگران آمریکایی را به طور آشکار حمایت کند. او اندکی پس از ورود به فرانسه در دسامبر 1776، به یک چهره بسیار مشهور تبدیل شد.

میتران می گوید: بنجامین فرانکلین فرانسوی ها را هم با اختراعاتش و هم با شخصیتش مجذوب خود کرد. او از سالن های ادبی بازدید می کرد، در قواعد اجتماعی آن ها استاد می شد و تجسمِ آن ایده های نوینی بود که از آمریکا برای فرانسوی ها می آمد.

با وجود این حمله موفقیت آمیزِ دلبری (جذبِ افکار عمومی)، ورژن همچنان محتاط ماند. او همچنان منتظر لحظه مناسب بود تا حمایت های پنهانی فرانسه را به یک اتحاد آشکار تبدیل کند. آن لحظه تا اکتبر 1777 فرا نرسید؛ زمانی که نیروهای جورج واشنگتن ضربه ای تعیین کننده به بریتانیایی ها در ساراتوگا وارد کردند و آن ها را به تسلیم 6000 سرباز مجبور ساختند.

این موفقیت نظامی سرانجام دربار ورسای را متقاعد کرد که شورشیان می توانند پیروز شوند. چند ماه بعد، فرانسه پیمان اتحادی با ایالات متحده امضا کرد و رسماً وارد جنگ علیه بریتانیای کبیر شد؛ تصمیمی که مسیر نبرد را به طور عمیقی تغییر داد.