تیم ملی فوتبال ایران توفیقی در جام جهانی 48 تیمی هم نداشت. این تیم که پس از 4 سال همکاری با امیر قلعه نویی به عنوان سرمربی، شرایط مساعدی داشت تا برای اولین بار از گروه صعود کند، ناکام ماند. ماجرا از این قرار است که برای اولین بار در تاریخ، جام جهانی با حضور 48 تیم برگزار شد. این موضوع فرصت خوبی در اختیار تعدادی از کشورها از جمله ایران گذاشته بود تا برای یک بار هم که شده در تاریخ از مرحله گروهی صعود کنند. اگرچه در مقایسه با دوره های گذشته این صعود چندان هم به درد نمی خورد یا حداقل نمی شد از طریق آن حماسه سازی کرد، باز محقق نشد.

ایران در گروه مناسبی قرار گرفته بود و اگر می توانست از سد تیم ضعیف نیوزیلند عبور کند، آن وقت شانس این را داشت تا این روزها در مرحله یک شانزدهم نهایی جام جهانی به میدان برود. با این حال، نمایش فنی این تیم و احتیاط بیش از اندازه، کار صعود را به اماواگر کشاند تا دست آخر تیم ملی با 3 امتیاز از 3 بازی، حتی در بین برترین تیم های سوم هم قرار نگیرد و فرصت بزرگ از دست برود.

تلاش برای حماسه سازی

تیم ملی فرصت مهمی را از دست داده؛ به قدری این فرصت سوزی به چشم آمده که نمی شود از آن دفاع کرد. این تیم که با کلی توجه و سرمایه می توانست وعده سرمربی اش برای صعود با کسب حداقل 4 امتیاز را محقق کند، از صعود به جمع 32 تیم برتر هم بازماند. همین گزاره برای ثبت شکستی باورنکردنی برای این تیم و مجموعه اش کافی است. با این حال، به جای عذرخواهی، فضای عجیب تری شکل گرفته و اطرافیان تیم ملی به همراه فدراسیون فوتبال سعی در حماسه سازی دارند.

تاکید بیش از اندازه آن ها روی بدون شکست ماندن تیم ملی یکی از این نشانه هاست. در واقع آن هایی که نفع شان در تداوم وضع موجود است تمایلی به دیدن ضعف های بزرگ و آشکار این تیم نداشته و قاعدتا در پی حفظ صندلی ای هستند که از ابتدا هم شایستگی شان برای نشستن روی آن محل تردید بود. جالب است که در این مسیر، رو به فکت های نادرست هم آورده و سعی کرده دستاوردی برای خود بسازند.

در این مسیر فقط کافی است بخش کوچکی از حرف های امیر قلعه نویی، سرمربی تیم ملی، زمان خداحافظی از هواداران این تیم در تیخوانا مورد بررسی قرار بگیرد. قلعه نویی می گوید بزرگان فوتبال دنیا از جمله مورینیو، آنری، زلاتان و گری نویل از تیم و نمایشی که ایران داشته تعریف و تمجید کرده. سرمربی، این تعریف و تمجیدها را یکی از دستاوردهای حضور ایران در جام جهانی می داند. اصل داستان اما کمی با آنچه که قلعه نویی روایت کرده، متفاوت است. مورینیو اظهارنظری در این مورد نداشته، گری نویل مشخص نیست از کجا به ذهن امیر رسیده و روایت زلاتان هم به قدری درباره تیم ملی ایران خبرساز است که نمی توان آن را پای تعریف گذاشت. فقط در یک نمونه کافی است به جملاتی که زلاتان به عنوان یکی از کارشناسان شبکه فاکس اسپرت بیان کرده، برگشت. او درباره بازی تیم ملی ایران با بلژیک گفته بود: نیمه اول تقریبا خوابم برده بود. اما نیمه دوم واقعا خوابم برده بود! چیز خاص دیگری در این بازی ندیدم که بخواهم درباره اش صحبت کنم .

اینکه قلعه نویی چطور چنین جملاتی را به پای تعریف و تمجید گذاشته مشخص نیست؛ اینکه اصولا این تیم با دو مدیر و مشاور رسانه ای که باید در این لحظات به کمک سرمربی بیایند هم کاری نکرده تا امیر از فکت های غیرواقعی استفاده کند، موضوع مبهمی است. با این حال، بخش اصلی همان است: چرا سرمربی تیم ملی به دنبال دستاوردسازی از جامی است که غیر از ناکامی نمی توان اسم دیگری برای توصیفش به کار برد؟

تاج و نخست وزیر کانادا را هم فراموش نکنید

ماجرای تیم ملی به قدر کافی داستان های عجیب و حیرت انگیز دارد؛ تیمی که این روزها از اظهارات جعلی کارشناسان مطرح دنیا به دنبال دستاوردسازی است، تکلیفش روشن است. هرچند که نباید از این مجموعه گلایه هم کرد؛ چراکه قبل از قلعه نویی، دستاوردسازی از هیچ در دستور کار مهدی تاج و سخنگو و رفقایش در فدراسیون فوتبال هم قرار گرفته است. هنوز داستان ریپورت شدن تاج و هدایت ممبینی از فرودگاه کانادا قدیمی نشده؛ یک برخورد زشت که شان و شخصیت فوتبال ایران را زیر سوال برد. با این حال، رییس فدراسیون و رفقای همکارش در خیابان سئول، به جای پذیرش واقعیت، روایت را به سبک دلخواه خود عوض کردند. آن ها از تاج قهرمانی ساختند که برای حفظ عزت ایران حاضر نشده تلفن نخست وزیر کانادا را هم پاسخ دهد! یک روایت سوررئال که مشخص نشد سناریوی آن توسط چه کسی نوشته شد تا تیغ انتقادات رگ مهدی تاج را نشانه نرود.

به هرروی که خوش به حال این مجموعه؛ آن ها فوتبال و اتفاقاتش را از دریچه ای که می خواهند دنبال می کنند و کاری به واقعیت داستان ندارند. آن ها تصور می کنند دستاوردسازی از هیچ برای شان برگ برنده و بقایی در آینده است. به ویژه اینکه ذهن مخاطب فوتبالی را هم فراموش کار می دانند.