در فوتبال، گاهی یک عدد بیشتر از هزاران کلمه معنا دارد. گاهی یک نماد کوچک روی یقه کت بازیکنان، روایتی را با خود حمل می کند که هیچ بیانیه ای قادر به بازگویی آن نیست. #168 برای بازیکنان تیم ملی ایران چنین معنایی داشت؛ نشانه ای مختصر اما سنگین، یادآور 168 انسانی که در فاجعه مدرسه میناب جان خود را از دست دادند، کودکانی که در یک جنایت بشری کشته شده و هیچ رویداد بزرگی نباید نامشان را به فراموشی بسپارد.

با این حال، همین عدد حالا به موضوع نامه ای رسمی از سوی سیمون دیویدسون، نایب رییس کنست و رییس کمیته فرعی ورزش پارلمان رژیم صهیونیستی، به جیانی اینفانتینو تبدیل شده است. نامه ای که در ظاهر از بی طرفی فوتبال دفاع می کند، اما هدفش پاک کردن جنایتی عظیم است که جان 168 کودک بی گناه با عاملیت آمریکا را گرفته است.

روزنامه اسراییل هیوم نوشته است که دیویدسون،در پی حضور بازیکنان تیم ملی ایران با سنجاق هایی به یاد شهدای مدرسه میناب که به زعم این روزنامه پیام هایی با ماهیت سیاسی داشته، نامه ای رسمی به جیانی اینفانتینو، رییس فیفا، ارسال کرده و در این نامه نسبت به ورود روایت های سیاسی به مهم ترین رقابت ورزشی جهان ابراز نگرانی کرده است.

بازیکنان ایران هنگام ورود به مکزیک نه شعاری سر دادند، نه بیانیه ای منتشر کردند و نه حتی کلمه ای بر زبان آوردند. تنها یک سنجاق بر لباس خود داشتند، نشانی کوچک برای ادای احترام به جان هایی که دیگر در میان ما نیستند. اما همین حرکت انسانی کافی بود تا در تل آویو زنگ خطر به صدا درآید و کار به مکاتبه رسمی با رییس فیفا برسد.

در متن این نامه، بارها از ضرورت دور نگه داشتن فوتبال از سیاست سخن گفته شده است، استدلالی که در نگاه نخست منطقی به نظر می رسد. فوتبال باید عرصه رقابت باشد، نه میدان منازعات سیاسی. اما مسئله دقیقاً از جایی آغاز می شود که مرز میان موضع سیاسی و همدردی انسانی عمداً مخدوش می شود. اگر یادبود قربانیان یک جنایت علیه کودکان غیرمجازباشد، آن گاه باید پرسید چه چیزی از انسانیت در ورزش باقی خواهد ماند؟

فوتبال در طول تاریخ خود بارها در برابر رنج انسان ها سر تعظیم فرود آورده است. از یک دقیقه سکوت برای قربانیان فجایع گرفته تا بازوبندهایی که به یاد جان باختگان بسته شده اند. هیچ کس این رفتارها را تهدیدی برای بازی زیبا ندانسته است، زیرا فلسفه وجودی آنها نه تبلیغ یک ایدئولوژی، بلکه پاسداشت کرامت انسانی بوده است.

آنچه این نامه را قابل تأمل می کند، نه محتوای حقوقی آن، بلکه نوع نگاه نهفته در پس آن است، همانطور که آنها می خواهند جنایات غزه را زیر کوهی از فیک نیوزها پنهان کنند. آنها می دانند که عددها زمانی آزاردهنده می شوند که پشت آنها چهره ها، نام ها و روایت هایی وجود داشته باشد که هنوز زنده اند و هنوز فراموش نشده اند.

در واقع، اعتراض به #168 بیش از آنکه تلاشی برای صیانت از قوانین فیفا باشد، کوششی برای جابه جا کردن مرکز توجه است؛ انتقال بحث از قربانیان به آیین نامه ها، از انسان ها به تشریفات، و از یک فاجعه انسانی به یک جدل اداری. راهی آشنا برای آنکه اصل ماجرا در سایه قرار گیرد.

اما برخی اعداد حاضر نیستند به حاشیه رانده شوند. آنها حافظه جمعی ملت ها را با خود حمل می کنند. 168 نیز از همین جنس است، عددی که نه یک شعار سیاسی، بلکه یادگار یک زخم است. زخمی که با یک نامه، یک اعتراض یا حتی سکوت نهادهای بین المللی از حافظه مردم پاک نخواهد شد.

بله، نامه اخیر، ناخواسته بیش از هر چیز دیگری یک واقعیت را آشکار کرد: برخی از نمادها آن قدر قدرتمندند که حتی سکوتشان نیز شنیده می شود. رساتر از نامه نماینده رژیم صهیونیستی که وحشت از آگاهی ابعاد جنایتهای جنگ رمضان او را به این حرکت عجیب وا داشته است!